Blogcu Anne

Taşındım!

2009-06-19T15:07:00.001+03:00

Artık benim de mini mini bir web sitem var: blogcuanne.com

blogcuanne.blogspot.com adresi hala bana ait olmakla beraber terk ediyorum. Bundan böyle Blogcu Anne'de yazacağım.

Buluşalım...

Taşınıyorum!

2009-06-16T21:13:00.005+03:00

Bu blog işine nasıl girişmiştim? Ne yapacağım, ne edeceğim derken bir arkadaşım "Neden blog tutmuyorsun?" diye sorunca ben de "Hakikaten, neden ki?" diye şaşırıp, akşam internetin başına geçip, blog deyince karşıma çıkan ilk siteye girip, "Ben kimim?" sorusunu 1. Anneyim, 2. Blog tutacağım, öyleyse Blogcu Anneyim şeklinde cevaplayıp yazmaya başlamıştım.

Ne yazacağımı, nereye varacağını bilmediğim için de sitenin teknik özellikleri, yok etiketleri, kategorileri hiç önemli değildi. Bu yüzden yazmaya başladıktan kısa süre sonra "Blogger yetersiz kalıyor, Word Press çok daha profesyonel, iyisi mi ona geç" türünden salık vermeleri ben de salıverdim.

Ama baktım ki Blogger hakikaten yetersiz. Ne koyduğum resimleri oradan oraya istediğim gibi taşıtıyor, ne konuları istediğim gibi kategorize ediyor. Bir şey değiştirmeye kalkıyorum, bütün yazının formatını alt üst ediyor.

Ben de Word Press'e taşınmaya karar verdim.

Son birkaç gündür hummalı bir çalışma içindeyim. Yazmış olduğum tüm post'ları tek tek Word Press'teki bloguma taşıyorum. Az kaldı.

Yakında yeni "yerimden" yayın yapmaya başlayacağım.

Taşınmak hep yorucu... Ama bir o kadar da heyecan verici.

Büyümeye meraklı çocuklar...

2009-06-15T10:54:00.002+03:00

Elif: Deniz'ciğim, Yemeğini yersen büyürsüüüün, kocaman adam olursun.
Deniz: Hayır, büyüyüp adam olmak istemiyorum!
Elif: E, Peki ne olmak istiyorsun?
Deniz: Küçük kalmak istiyorum.

Deniz'le aramızda genellikle İngilizce gerçekleşen bu diyalog haftada birkaç kere tekrarlanıyor. Her ne kadar Deniz bunu sırf inadından söylese de, oğlumun küçük kalma isteğine pek de itiraz edesim gelmiyor açıkçası. Deniz'in büyüme hızı beni hem şaşırtıyor; hem de bebekliği elimden kayıp gidiveriyormuş hissi beni panikletiyor. Önceden süt kokan kafası artık kirlenince basbayağı kötü kokuyor. Bebekken yumuk yumuk olan ayaklarının altı dümdüz oldu bile... Giderek sarf etmeye başladığı büyümüş de küçülmüş laflarına başlamak bile istemiyorum. (Babası onu havaya fırlatırken "O kadar yükseğe fırlat ki başım aya değsin!" gibi!)

Sırf bu "hemen büyümesin" telaşından olsa gerek, hep 'sevimli' giydirmeye çalışıyorum onu. Gerçi erkek çocuğunu "büyümüş de küçülmüş" gibi giydirmek çok kolay değil. Konu kızlara gelince başka...

Cumartesi günkü H ürriyet'te bir haber vardı. Milli Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu Ankara'daki bir okulda karne dağıtmış. Okulun 6 yaşındaki anaokulu öğrencilerinden biri de ona çiçek vermiş. Ben habere değil de, haberle birlikte yer alan resime takıldım. Nitekim Çubukçu'nun kucağında poz veren "6 yaşındaki anaokulu öğrencisi" yapılı saçlarıyla, rujlu dudaklarıyla değil 6, 16 yaşından daha büyük görünüyordu.

Hadi kız çocuklarının böyle bir ilgisi var. Ama bu kızcağızı giydiren annesi, onu muhtemelen Bakan'ın kucağına oturtan öğretmenleri de mi bu görüntüsüne takılmadılar? Vallahi fotoğrafta Nimet Çubukçu'nun suratında bile o kadar makyaj yok.

Böyle Türkiye Güzeli edasıyla poz vereceğine, bizim çocukluğumuzun iki yandan toplanan "Küçük Kız" modeliyle topladığı saçlarını, ne bileyim, çilekli tokalarla falan tutturuverip, simsiyah bir elbise yerine sevimli, renkli bir elbise giyseydi daha "anaokulu öğrencisi" olmaz mıydı?

Kız çocuklarının süslenmeye olan merakını sürekli etrafımdaki kız annelerinden duyuyorum. Çoğu "Hayatımda pembe giymedim, bizimki pembeyi üstünden çıkarmıyor!" diye dert yanıyor. Varsın, pembe giysin. Yeter ki "çocuk" görünsün. "Küçülmüş" bir kadın gibi değil.

Doğal Bir Doğum İçin Korkuyu Salıverme Egzersizleri

2009-06-13T08:40:00.014+03:00

Jale Dural'ın Hamileler Kulübü'ndeki gebelerle geçen haftaki buluşmamızda gebelerden biri doğum yapmayı planladığı hastaneyi gezerken görevlilerin şöyle bir yorumda bulunduğunu söyledi: "Normal doğumu tabii ki destekliyoruz, ama şunu da göz önünde bulundurmanız lazım ki ancak sınırlı sayıda doğum odamız var. Odaların tümünün (normal doğum yapan annelerle) dolu olması halinde sizi sezaryene almamız gerekebilir."

Pes!

Sezaryenle doğum oranının yüzde 80 olduğu Türkiye'de gebelerin hepsi aynı anda doğurmaya kalkacak; onların hepsi aynı hastaneye gidecek, hepsi vajinal doğum yapmak isteyecek ve odaların hepsi dolu olacak; böylece sonradan gelen gebelere yer kalmayacak.

"Nasıl yapar bu gebeciklerin aklına azıcık şüphe düşürürüz de onları sezaryene kaydırırız" planının sinsice dile getirilişi bu.

Olağanüstü durumlarda sezaryen olması gerekliliğine kimse bir şey demiyor. Çok şükür tıp ilerledi de gerekli olduğunda anne ve bebeğin sağlığı tehlikeye girmeden müdahale edilebiliyor.

Ama "doğum odası kalmaması" gibi boş bir mazeret yüzünden sezaryen gerekmesi, ne diyeyim, saçmanın da ötesi!

Doğal doğumun önündeki en büyük engeller işte bu ve bunun gibi ipe sapa gelmez sebeplerle yayılan korkular.

Bunların dışında, hamileliğin ve doğumun bir bilinmeyen olmasından kaynaklanan ve üzerine gidilince üstesinden gelinebilecek türden korkular da var.

Her anne adayı hamileliği sırasında şu ya da bu sebeple benzer korkular yaşadığı için doğuma hazırlık derslerinde üzerinde durulan -ya da durulması gereken- konulardan biri de işte bu korkular oluyor.

Biz de HypnoBirthing derslerimiz sırasında bu konuda egzersizler yapmıştık. "Korkuyu salıverme egzersizleri" olarak adlandırılan bu çalışmaların çok faydasını görmüştük.

Korkuyu Salıverme Egzersizi nasıl yapılır?

Anne adayı rahatsız edilmeyeceği bir ortamda oturup doğal doğum yapabilmesinin önünde engel olarak gördüğü tüm detayları bir bir kâğıda döker.

Daha sonra bunların her birini 1'den 5'e kadar, 1 en az korktuğu, 5 en çok korktuğu olacak şekilde derecelendirir.

Baba adayı da aynı işlemi yapar.

Daha sonra anne ve baba adayı bir araya gelerek bu korkularını birlikte gözden geçirir, üstesinden gelmek için ne yapmaları gerektiğini konuşurlar. Kendilerinin çözüm bulamadığı, ya da kendilerini aşan konuları varsa doğum koçlarıyla ve doktorlarıyla paylaşarak destek isterler.

Örneğin benim en büyük korkularımdan biri annemin doğuma yetişemeyecek olmasıydı. Bebeğin erken doğma gibi bir riski olmadığı için annemin Amerika'ya gelişini beklenen doğum tarihinden 2 hafta önceye ayarlamıştık. Deniz anneannesinin gelmesini beklemeyi tercih etti ve annem geldikten bir hafta sonra aramıza katıldı.

Bir başka korkum tabii ki doğal doğum yapamama endişesiydi. Bebeğin çok büyük olacağı, erken doğmaya kalkışacağı, bir sebeple sezaryen gerekeceği, epizyo uygulanması gerekeceği, hastane personelinin doğal doğum konusunda beni desteklemeyeceği gibi sanırım doğal doğum yapmak isteyen tüm anne adaylarının hissettiği korkularım da vardı.

Jale'nin gebeleriyle konuşurken hepsi beni destekleyen bir doktorum olduğu için şanslı olduğumu, Türkiye'de bunun çok daha zor olduğunu dile getirdiler. Haklılar. Maalesef Türkiye'de çok az doktor doğal doğumu destekliyor. Onlar desteklese de "doğum odası kalmayabilir" deme cesaretini bulabilen kendini bilmez hastane personeli gebeciklerin kafasını karıştırıyor.

Amerika'da oldukça yaygınlaşan, Türkiye'de ise yeni yeni duyulan doğum koçu (doula) kavramı sanırım işte bu sebeplerle yakın zamanda daha çok itibar görmeye başlayacak. Hastanede, gebenin "tarafında" yer alan, onun haklarını gözetecek, tıbbi müdahale yapılmak istendiğinde gerçekten gerekli olup olmadığını, yoksa sadece doğumu hızlandırmak için mi uygulandığını sorgulayacak bir kişinin faydalı varlığı yadsınamayacak gibi görünüyor.

Küçük Aslancık olmaz olsun... mu?

2009-06-12T10:17:00.019+03:00

Bir insanın çocukluğunda kendi anne-babasından gördüğü (ya da görmediği) davranışlar, yaklaşımlar onun nasıl bir anne ya da baba olacağını şekillendiriyor.

Uzmanların dediklerine göre bugünün ebeveynleri kendi ebeveynlerinin yanlış davranışlarından ders alarak aynı hataları kendi çocuklarıyla tekrarlamamaya çalışıyorlar.

(Maalesef bunun bir de ters boyutu var: Aile içinde horlanmış, aşağılanmış, sözlü, fiziksel ya da cinsel tacize uğramış olanlar aynı davranışları kendi çocuklarına da yansıtabiliyorlar ki çok üzücü sonuçlara yol açabiliyor.)

Tabii ki ideal olan kendi ebeveynlerimizin olumsuz, yanlış bulduğumuz davranışlarından ders alıp bunları kendimizin daha iyi anne-babalar olmamız yönünde kullanmamız.

İşte benim alacağım derslerden biri Deniz'e Bir Küçücük Aslancık Varmış şarkısını söylememek.

Elimde yeterince güç olsa, o şarkının sözlerinin basılmış olduğu bütün kitapları toplatıp yaktırır, varsa CD'leri toplatıp hepsini kuş kaçıran olarak panjurlardan sarkıtırım ki dünya yüzeyinde bir masum çocuk daha bu şarkının sözlerini duymasın.

Bir küçücük aslancık varmış

Kırlarda ko-ko-koşar oynarmış

Babası onu çok çok severmiş

Sen benim ca-ca-canımsın dermiş

Buraya kadar iyi, güzel.

Aslan baba harpte vurulmuş

Küçük aslan da köyden kovulmuş

Pardon?! Harp nedir? Aslan baba neden vurulmuş? E hadi vurulmuş da, küçük aslancık köyden neden kovulmuş? Köy halkı neden onu sahipleneceği yerde yetim kalmış bir yavruyu kapı dışarı etmiş?

Bugün anneme hangi akla hizmet bize bu şarkıyı söylediğini sorduğumda verdiği ilk cevap "Ne bileyim canım, bize de söylerlerdi" oluyor. Sonra da "Hem nasıl olsa şiddeti bir yerlerde görüp öğreniyorsunuz. Bak ben daha bugün sokağın ortasında ezilmiş bir kedi gördüm mesela, Deniz de onu görebilirdi" diyor.

Evet, doğru... Dünya gerçekten çok korkunç, hayat çok acımasız olabiliyor. Ama bu mesajı çocuk şarkılarında vermek şart mı?

Deniz'e hayattaki şiddeti, üzüntüleri, olumsuzlukları nasıl anlatacağımız konusunda belirli bir politika geliştirebilmiş değiliz henüz. Belki de fazla kurcalıyoruz, bilmem ki...

Annem bize küçükken hep Disney çizgi filmleri seyrettirirdi. O sıralar vidyocular yaygındı. Uygun olduğunu düşündüğü filmleri banta çektirir, önümüze koyardı. Çocukluğumuz 101 Dalmaçyalı, Bambi, Uyuyan Güzel seyretmekle geçti. Hepsinde de şiddet, üzüntü bir miktarda var. Hepsinden de çok keyif aldık. Bugün ben de kız kardeşim de hayvanları çok seviyorsak, kardeşim sokakta gördüğü her hayvanı şu yaşında eve getiriyorsa bu filmlerdeki "sevgi" unsuru yüzündendir.

Ama bugün bile Bambi denince aklıma anne geyiğin ölümü gelir, hüzünlenirim. (Hain avcı!) Belki de annemin dediği gibi hayatın gerçekleri bunlar, nasıl olsa bir şekilde karşımıza çıkacak. Neden kaçıralım ki çocuklardan?

Şimdiye kadar Deniz'in şiddet, üzüntü içeren yayınlara erişimini hep kısıtladık. Evde doğru dürüst televizyon zaten biz de seyretmiyoruz. Deniz'in seyrettikleri de hep bizim seçtiğimiz, onun yaşına uygun programlar. Yanlış mı yapıyoruz? Haberleri mi seyrettirmek lazım çocuğa? "Bak evladım, 11 yaşında bir kız çocuğu annesini öldürmüş. Geçenlerde kan davası yüzünden köyde 40 kişiyi taradılar. İşte dünya böyle bir yer" mi demek lazım?

Tabii ki hayır. Tabii ki her şeyde olduğu gibi ortasını bulmak lazım. Ama bunun böyle "lazım olduğu" kolay olduğu anlamına gelmiyor.

Annelik, babalık öğrenilen bir süreç. Test ederek, yeri geldiğinde doğru zannettiğin, ya da sorgulamayı aklına getirmediğin alışılmışları yıkarak öğrenilen bir süreç. "Anne doğulmaz, olunur" diyorlar ya... Çok doğru. Bunu tecrübe edebildiğim için çok şanslı sayıyorum kendimi.

Nunu'nun Blogu

2009-06-10T09:00:00.012+03:00

Evlenme hazırlıkları sırasında 'erkek tarafından' birileriyle karşılaştığımda ne zaman yemek yapma konusu açılsa "Vallahi işin çok zor Gelin!" derlerdi. Nitekim Doğan'ın annesinin, yani kayınvalidemin, 'süper' yemek yaptığına dair bir namı vardı.

Kendisi İstanbul'da üniversite öğrencisiyken annesinin içli köfteden lahmacuna, yaprak sarmasından çikolatalı pastaya kadar her türlü yemeği hazırlayıp Adana'dan kargoyla düzenli olarak göndermesine alışmış olan bir adamın evlendikten sonra karısından da aynı tür muameleyi bekleyeceğini düşünenler yanıldılar. İki sebepten: 1. Gerçekten 'süper' yemek yapan kayınvalidemle yarışmam mümkün değil, zaten öyle bir iddia her baba yiğidin harcı değil. 2. Doğan'ın hiçbir zaman "Bana şöyle kralından bir içli köfte yap be kadın!" gibi bir beklentisi olmadı.

Deniz'in 'Nunu'su geçtiğimiz senelerde birçok önemli yemek yarışmasına katıldı; katılmakla kalmadı, çoğunda da ödül aldı. Önde gelen yemek dergilerinde çıktı, yemeklerini paylaştı. Ve şimdi geç bile kalmış bir adım daha atarak blogunu başlattı.

http://www.nursendogan.com/ adresli sitede Nunu bir yandan günlük pişirdiği yemeklerin tariflerini -fotoğraflarıyla birlikte- paylaşırken, bir yandan da ustası olduğu, kimsenin eline su dökemeyeceği bulgur yemeklerini sergiliyor.

Evine habersiz de gitseniz en az 4 çeşit yemek, 3 çeşit tatlı hazır bulunan ve yemeklerin sadece çeşidini değil sunumundaki şıklığı da şaşkınlıkla karşılayıp "Ay, Nursen Hanım, ne zahmet ettiniz?" diye kibarlık yapan insancıkları "Bunda ne var canım? Dünyanın en kolay işi!" diyerek alçak gönüllülükle cevaplayan Nunu'nun blogunda hafif dondurmalardan ıspanak salatasına, analı-kızlıdan biberiyeli tavuk ızgaraya kadar birçok lezzet pratik tariflerle yer almaya başladı.

Sağdan soldan alacağı "siparişlerle" yakında sitenin içeriği iyice zenginleşecek. Ben patlıcanlı kiş siparişimi verdim bile.

Yaşasın Nunu'nun blogu!

Babalar Günü için Alternatif Hediyeler

2009-06-09T09:38:00.011+03:00

Önümüzdeki Pazar Babalar Günü...

Her ne kadar henüz Anneler Günü kadar sömürülmese de (bkz: Pırlanta Olmazsa Olmaz!) yine de etraf "Babanıza kol düğmesi alın" ya da "Son model cep telefonsuz baba olur mu?" türünden mesajlardan geçilmiyor.

Geçen ay hazırladığım Anneler Günü için Alternatif Hediyeler listesinin Babalar Günü'nde de uygun olacağını düşünüyorum.

Babalarına kravat, gömlek, vs. gibi klişeleşmiş objelerin dışında bir hediye almak isterken başkalarını da sevindirmeyi düşünenlere duyurulur.

Azmin Zaferi - Tuvalet Eğitimi Üzerine III

2009-06-08T22:53:00.011+03:00

Eminim bu başlığı okuyup da "Vay be! Demek hallettiler tuvalet işini!" diye düşünenler olacak. Hatta bu düşünenler arasında Deniz yaşlarında çocukları olan anneler varsa için için kıskanacaklar bile belki...

Kıskançlığa, hasede gerek yok.

Nitekim başlıkta belirttiğim azim benim değil, Deniz'in azmi...

10 gün boyunca, tuvalet eğitimine fiziksel olarak hazır olduğunu kanıtladığı halde henüz bezden vazgeçmek istemediğini nihayet çok açıkça belirten, okuldaki öğretmeninin "Burada hiç problem yok. Biz 'Çişin var mı' diye sorunca var diyor, ya da kendisi gelip söylüyor" demesine rağmen anne ve babasına bırakın bir kere bile "çişim geldi" demeyi, biz sorunca "Hayır!!!" deyip bir dakika sonra ortalığı baraj gölüne çeviren 2 buçuk yaşındaki oğlumun inadı...
-o-
Sen bilirsin Denizciğim. Haklısın. Şu koca dünyada, hükmedebildiğin şeylerin sayısının minik elinin parmakları kadar bile etmediği bu hayatta senin kontrolünde olan, tamamıyla sana ait olan bir şey varsa o da bağırsaklarını ne zaman nereye boşaltacağın.

Sen ne zaman istersen o zaman olsun canım oğlum.

Anlaşılan bu yaz da plajlarda resimdeki gibi boy göstereceksin.
-o-

Kıssadan hisse: Daha önce yaptığım araştırmalar sonucunda vardığım bulgulardan "Anne istediği kadar hazır olsun, çocuk istemezse bu iş olmaz" maddesinin kanıtıdır son 10 günde yaşadıklarımız. Denedik, olmadı. "Terrible Two's" gibi önüne sunulan her alternatife "Hayır!" dediği bir döneminde çocuğa hayatının bugüne kadarki en büyük değişikliğini yaptırmaya çalışmak belki de baştan yanlıştı. Diğer annelerin kulağına küpe olsun. Öncelikle çocuğun İS-TE-ME-Sİ lazım. Yoksa elinize fazladan stresten başka bir şey geçmiyor.

Yüzyılın İcadı: Doğum Planı

2009-06-07T14:18:00.025+03:00

Geçtiğimiz Cumartesi günü Pilates Cadısı Jale Dural'ın Hamileler Kulübü'ndeki gebelerle buluştuk. Ben "Doğal doğumun güzelliği ve benim tecrübem konusunda konuşmaya her zaman hazırım!" diye ortaya dökülünce sevgili Jale de "Öyleyse gel de bizim gebelere anlat bakalım" dedi, ben de heyecanla gittim.

Ve "Türkiye'de doğal doğum konusunda önemli işler yapan insanların" ve bu insanların yol gösterdikleri gebelerin zorlu bir yolda olduklarını tekrar anladım.

Birçok gebe, doktorunun ona doğal doğum konusunda destek olması bir kenara, sezaryen ya da müdahaleli doğumu teşvik edebileceğini düşünüyor ve doğum sırasında hastane personeli tarafından o şekilde yönlendirilmeye çalışacağından çekiniyor. Ve isteklerini nasıl anlatacağını bilemiyor.

Aynı endişeleri ben de hamileliğim sırasında yaşadığımdan HypnoBirthing dersleri sırasında gösterilen "Doğum Planı"nı kurtarıcım olarak görmüştüm. Doktorum HypnoBirthing'i bizzat bize önerdiği için aslında çok da endişelenmeme gerek yoktu; ancak "tercihler listesi" olarak da adlandırılabilecek bu dokümanı hazırlamış olmak beni çok rahatlatmıştı.

O yüzden kendi doğum planımın Türkçeleştirilmiş halini burada paylaşmayı uygun görüyorum.

Çok önemli birkaç notum var:

1. Aşağıdaki doğum planının Amerika'da gerçekleşmiş olan bir doğum için hazırlandığı unutulmamalı. Türkiye'deki uygulamaların nasıl olduğunu bilmiyorum, ancak oradakinden farklılık gösterdiğinden eminim. Örneğin orada -en azından benim hastanemde- hastaneye gittiğimiz andan, taburcu olana kadar aynı odadaydık. Sancıları da aynı odada yaşadım, doğumu da aynı odada gerçekleştirdim, iki gece boyunca da aynı odada yatıp kalktık. Türkiye'de sanırım ayrı bir doğum odası var. Ayrıca Türkiye'de doğum sırasında birden fazla refakatçinin olmasına sıcak bakmadıklarını duydum. Oysa orada annemin katılımı hiç problem olmadı. Bir başka uygulama: bebeği doğduktan kısa bir süre sonra 'nursery' denilen bebek bakım odasına götürüp muayenelerini yapıyorlar. Yaklaşık 3-4 saat boyunca orada kalan bebek gerekli muayene ve testlerden geçtikten sonra -bir problem çıkmazsa- anne-babasının kaldığı odaya geri veriliyor.

2. Aşağıdaki liste tamamıyla kendi bebeğimin doğumu için düzenlediğim, hamileliğim boyunca aldığım eğitim ve yaptığım araştırmalar sonucunda hazırladığım bir dokümandır. Örnek olması açısından paylaşıyorum; ancak mutlaka herkesin tercihleri, doğumun koşulları farklı olacaktır. Dolayısıyla herkese uyması beklenmemelidir.

3. Sağlıklı bir hamilelik ve doğal doğumu yaşayabilmenin ilk şartının koşulsuz güvenebileceğiniz bir doktor olduğuna inanıyorum. Ben her kadar doğal doğumu tercih ettiysem de, bende gerçekten tıbbi bir gereklilik olmadığı takdirde hiçbir müdahalede bulunmayacağı güvenini yaratmış olan doktoruma yüzde yüz güvenmekteydim. Doktorum herhangi bir sebeple -sezaryen de dahil olmak üzere- müdahale yapması gerektiğini söylediği anda sorgulamadan kabul edecektim.

Aşağıdaki listenin bu notlar ışığında değerlendirilmesi uygun olur.
------------------------------------------------------------------------------------

Bebeğimin Doğumu ve Sonrasındaki Tercihlerim

Tıbbi bir gereklilik olmadığı sürece bebeğimi doğal yollarla dünyaya getirmeyi tercih ediyorum. Doktorumuzun tavsiyesi üzerine hamileliğim süresince eşimle birlikte HypnoBirthing dersleri aldık. Doğum sırasında ve hemen ardında uygulanmasını istediğim tercihlerimi aşağıda belirtiyorum. Ben ve eşim aşağıdaki tercihlerimizin beklenmedik durumlarda yerine getirilmesinin mümkün olamayabileceğini anlıyor, ancak en huzurlu ve doğal bir doğum tecrübesi yaşamamıza yardımcı olacağınıza inanıyoruz.

1. Aldığımız HypnoBirthing eğitimi sonucunda eşimin doğum esnasındaki koçum olacağını belirtmek istiyor, bize gerekli desteği vermesi açısından annemin de doğum odasında yanımda olmasını istiyorum.
2. Doğum sırasında sadece gerekli personelin odada bulunmasını rica ediyor, orada olması şart olmayan hiçbir görevlinin katılmamasını arzu ediyorum.
3. Sakin ve huzurlu bir ortam yaratmak için odamda kısık sesli, rahatlatıcı müzik dinlemeyi planlıyorum. İstediğimde mümkünse odadaki ışıkları kısabilmek istiyorum.
4. Doğum sürecini başlatmak ya da hızlandırmak adına amniyotik kesenin patlatılması ya da suni sancı verilmesi gibi yöntemlere sıcak bakmıyorum.
5. Hareket edebilme özgürlüğümün kasılmalarla başa çıkmam açısından önem taşıdığına inanıyorum. Bu nedenle kasılmalar sırasında arzu ettiğim gibi pozisyon değiştirebilmeyi istiyorum.
6. Bebeğimin monitörle takip edilmesinin gerekmesi halinde monitöre sürekli bağlı kalmak yerine ara sıra bağlanmayı tercih ediyorum.
7. Doğum esnasında gerekli sıvı alımını serum takılması yerine su içerek yapmayı tercih ediyorum. Serumun gerekmesi halinde hareket edebilmem açısından yatağa bağlı kalmadan kateter takılmasını talep ediyorum.
8. Doğum sırasında alabileceğim ağrı kesiciler hakkında yeterince bilgi sahibiyim ve ihtiyacım olması halinde talep edeceğim. Ben istemeden teklif edilmemesini rica ediyorum.
9. Bebeğimin sağlığı açısından muhakkak gerekmediği sürece epizyo olmayı tercih etmiyorum.

10. Bebeği itme safhasının anne tarafından, doktorun telkinleriyle yönlendirilmesi gerektiğine inanıyor, açılma tamamlanmış olsa bile -bebeğim için bir tehlike söz konusu değilse- itme hissim gelene kadar beklemek istiyorum.
11. Bebeğimin doğar doğmaz kucağıma verilmesini istiyor, birlikte ilk dokunuşlarımızı yaşayabilmemiz açısından mümkünse bebeğimin ilk tıbbi muayenesinin karnımın üzerinde yapılmasını istiyorum.
12. Bebeğimizin göbek bağını eşimin kesmesini istiyor; bağ kesilmeden önce oradaki kan dolaşımının bitmiş olmasını tercih ediyoruz.
13. Doğumun hemen ertesinde bebeğimize tıbbi müdahale gerekmesi halinde eşimin de onun yanında olmasını istiyoruz.
14. Bebeğimizin gözüne sürülecek olan antibiyotik merhemin hemen değil, bebek bakım odasına götürüldüğünde uygulanmasını tercih ediyoruz.
15. Bebeğime yalnızca anne sütü vermeyi planlıyor ve doğar doğmaz emzirmeyi istiyorum.
16. Tıbbi bir gereksinim olmaması halinde bebeğime bakım odasındayken biberonla herhangi bir sıvı (mama, şekerli su ve sade su da dahil olmak üzere) verilmesini istemiyorum.
17. Bebeğimizin bakım odasında olduğu geçici süre boyunca emzik verilmesini istemiyoruz.

Havla Tavla: Köpekler için çöpçatanlık sitesi

2009-06-06T23:51:00.021+03:00

Deniz Efendi ailemizdeki saltanatını kurmadan önce köpeklerimiz Paphia (fotoğrafta, sağda) ve Polit (solda) evin sahipleriydi. Her şey onların etrafında döner, planlar onlara göre yapılırdı.

25 Kasım 2006'da bu değişti.

Polit'imiz başına gelecekleri tahmin etmiş ve "Ben öyle şeye gelemem" diye düşünmüş olmalı ki Deniz aramıza katılmadan hemen önce o ayrılmayı tercih etti. (Bugün bu kadar rahat bahsedebilsem de, Polit'i kaybetmemiz bizim için büyük travmaydı.) Paphia (okunuşu: Pafya) ise bugün 13 yaşını aşmış bir hanımefendi olarak, Deniz'in -çok şükür ki- gün geçtikçe azalan tacizlerine maruz bir şekilde hayatını sürdürmekte...

Polit'in 1993'te aramıza katılması ve ardından 1996'da Paphia'yı doğurmasıyla başlayan köpek maceramız boyunca iki kere 'torun' gördük. Tabii ki her ikisinde de 'kızlarımıza' yakışacak adaylar bulmamız çok önemliydi.

İki köpeğimiz de o dönemde çok da yaygın olmayan İngiliz Cocker Spaniel cinsiydi. Şu sıralarda oldukça popüler olan Golden Retriever trendi o yıllarda Cocker Spaniel'dan yana idi; ancak İngiliz cinsi pek bulunmuyor, genelde etrafta Amerikan Cocker cinsine rastlanıyordu.

Biz de uygun damat adayı bulmak için oldukça uğraştık. Polit için durum çok zor olmadı, çünkü o sıralar Mersin'de yaşıyorduk ve küçük yerde laf çabuk yayıldığı için istediğimiz damat adayını kolayca bulduk. Ancak Paphia'ya sıra geldiğinde durum daha farklıydı. Israrla peşimizden koşan Amerikan Cocker sahiplerini kibar, ama biraz da kibirli bir şekilde geri çevirdik. Veterinere haber vermeler, sağa sola duyurmalar, ondan bundan haber almalarla geçen bir süreç sonucunda aradığımız damat adayını tesadüfen yolda bulduk, daha doğrusu o bizi buldu.

Geçenlerde bir dergide gördüğüm ve sonra da bizzat girip araştırdığım Havla Tavla sitesi işte köpeğini çiftleştirmek isteyenlerin bu "münasip bir eş bulma" sürecini kolaylaştırmayı amaçlıyor.
Siteye önce üye oluyorsunuz; sonra köpeğinizin profilini yaratıyor, cinsini ve yaşı gibi demografik özellikleriyle birlikte fiyakalı bir resmini giriyor, 'Tavla Beni' kısmına da müstakbel eşinin bilmesini istediği özelliklerini onun dilinden yazıyorsunuz. Havla Tavla'cılar (Kim olduklarını anlayamadım, çünkü web sitesinde Hakkımızda ya da Biz Kimiz, Neciyiz gibi bir bölüme rastlamadım) köpeğinize en uygun eşi bulup, bir ay içerisinde sizi bilgilendiriyorlar.

Paphia için böyle şeyler çoktan geçti. (Zaten bir kere anneliği tattırdıktan sonra her iki köpeğimizi de kısırlaştırmıştık). O yüzden pratik olarak sitenin nasıl çalıştığını test etmek için sebebim yok. Ama belli ki birileri uğraşmış. Ve çok matrak bir fikir ortaya çıkmış.

İki İleri, Bir Geri - Tuvalet Eğitimi Üzerine II

2009-06-05T14:09:00.006+03:00

Tuvalet eğitimine başladığımızı ilan ettiğim ve bu konuda yaptığım araştırmanın bulgularını paylaştığım yazının üzerinden neredeyse bir hafta geçti. Yer yer umutlanma ve başarı hissi, ama çoğunlukla hayal kırıklığı ve şaşkınlık ile dolu bir hafta...

Bol çamaşır yıkamalı, oyuncakçıdaki kutulara bakarken "Bunlar neden ıslak ki?" diye sorduğumda "Oğlunuz çiş yaptı hanımefendi" cevabını aldığım zamanki gibi kızarmalı, parkta Deniz'in ayakkabısını bağlayan büyükbabasının gömleğini "ıslattığı" için gülmeli, zaten oğlumun peşinden koşturan babaanneye bir de çamaşır temizlettiğim için suçlu hissetmeli bir hafta...

Arasıra "A-aaa, ne derdim vardı yahu?! Ne güzel yaptığında temizliyordum" diye düşündüğümü inkar etsem yalan söylemiş olurum. 15 dakika da bir 'Çişin var mı oğlum, kaka yapalım mı çocuğum?' diye sormaktan fenalık geldi. Üstüne bir de 'Hayır' cevabı aldıktan bir buçuk dakika sonra temizlik yapmak zorunda kalmak çok sinir bozucu oluyor. "Madem yapacaktın, sorduğumda neden söylemedin be hey oğlan?!" demek istiyorum, ama "Ceza yok, ödül var" prensibi yüzünden tabii ki içime atıyorum.

Ama sanırım ilerleme de kaydediyoruz. Gündüz uykusuna yatarken bez bağlamayı istemediği gibi uyandığında kuru kalkıyor. Bunun en azından fiziksel olarak hazır olduğunu göstermesi açısından önemli olduğunu öğrendim. Boşa kürek çekmiyoruz yani. Gideceğimiz yere varacağız, ama ne zaman?

Nedense ben daha kolay olacağını düşünmüştüm. Altını açarım, bir iki ıslatır, sonra ondan rahatsız olup nereye yapması gerektiğini bilir, gelince de bana söyler diye kurgulamıştım. Saf bir yaklaşımmış. Kedi mi bu, hemen öğrensin?!

Çıkartmalara, ödüllere devam. Migros'ta tesadüfen bulduğum miniminnacık arabalar kurtarıcımız oluyor. Ama onlar bile tek başına yetmiyor işte...

Sabırlı olmak, beklemek lazım. E, benim gibi üç hafta erken doğmuş birine yapılacak şey mi bu?!

Anne-Baba Adayları! Doğal Doğum Kursunu Kaçırmayın!

2009-06-05T10:01:00.007+03:00

Artık Türkiye'de de doğal doğum konusunda önemli işler yapan insanlar var demiştim ya... İşte onlardan Dr. Hakan Çoker ve Pilates Cadısı Jale Dural 13-14 Haziran'da İstanbul Kozyatağı'nda anne-baba adayları için bir doğal doğum kursu düzenleyecek. Kursla ilgili detaylar Dr. Çoker'in doğal doğum sayfasında ve Jale'nin Hamileler Kulübü'nde var.

İçeriğinden anlaşıldığı kadarıyla doğal doğum hakkında bilgi sahibi öğrenmek isteyen anne-baba adaylarının kaçırmaması gereken bir kurs olacak.

Bu arada, Dr. Çoker'in yahoo'daki Doğal Doğum grubuna her gün, hem de Türkiye'nin değişik yerinden yeni anne adayları katılıp "Ben de doğal doğumla ilgileniyorum, ama çok da korkuyorum. Bana yardımcı olabilir misiniz?" diye soruyor. Gruptaki tecrübeli anneler de "Hoş geldin" deyip doğum hikâyelerini paylaşıyor, doğal doğumun güzelliğini anlatıyor. Hiçbir dergi, kitap bu işi yaşamış olan bir kadının paylaşımından daha değerli olamaz. Okumak tabii ki çok önemli, ama eğer yolun başında bir anne (ya da baba!) adayıysanız mutlaka, MUTLAKA bu gruba katılın. Eminim çok şey öğreneceksiniz.

Deniz'in İngilizce Kitapları

2009-06-04T22:33:00.013+03:00

Deniz'in kitaplığındaki İngilizce kitaplar... Kolay takip edilebilmesi açısından listeyi güncelledikçe yenileri en üste koyuyorum.

Türkçe kitaplar için burayı tıklayın.
------------------------------------------------------------------------------------
Excuse Me (A Little Book of Manners) - Gerek çizimini, gerek seçtiği konuları, gerekse anlatımlarını çok sevimli bulduğum Karen Katz'ın bizdeki birçok kitabından biri... Guatemala'dan bir kız çocuğu evlat edindikten sonra çocuklara yönelik kitap yazma işine girişen Katz, genellikle "Lift-the-Flap" denilen 'Kulağı kaldır' türünden kitaplar üzerinde çalışıyor. Türkiye'de Karen Katz'ın kitaplarına rastlayıp rastlamadığımın pek farkında değilim açıkçası.

Bu kitabında çocuğa biri ona şeker verdiğinde teşekkür etmesi gerektiğini, ya da kardeşinin oyuncağını kırdığında özür dilemesi gerektiğini çok basit ama yine kendine özgü çizimlerle anlatıyor.
------------------------------------------------------------------------------------
Goodnight Moon - Doğan'ın "Deniz'in kitapları arasında favorim" olarak tanımladığı, Margaret Wise Brown'un 1947'de yazdığı Goodnight Moon, küçük bir tavşancığın yatmadan önceki odadaki her şeye "İyi Geceler" deyişini anlatıyor: Telefona, ortalıkta oynaşan kedilere, çamaşırlıkta kuruyan çoraplara, ve tabii ki Ay Dede'ye. Gerçekten insana huzur veren bir akışı var kitabın. O kadar çok küçük detayla uğraşılmış ki ilustrasyon sırasında, her okuyuşunuzda yeni bir şey keşfediyorsunuz. Saat ilerliyor, fare her sayfada başka bir şey yapıyor, ay giderek yükseliyor, ve en 'gerçekçi' tarafı: hava kararıyor. O hissi nasıl vermişler bilmiyorum, ama kitabın sonuna geldiğinizde hava kararmış, ışıklar kapanmış, ay yükselmiş, yıldızlar parlamaya başlamış oluyor.

Bu kitaba da İstanbul'daki büyük kitabevlerinde rastladım. Yine orijinal fiyatının üstünde de olsa almaya mutlaka değer olduğunu düşünüyorum.
------------------------------------------------------------------------------------
I Love You Stinky Face - Deniz'in kitapları arasında benim favorim ise bu. Büyük ihtimalle hikâye anne-oğul üzerine kurulduğu için... Bu sevimli kitapta da uyku vakti çoktan gelmiş bir oğlan çocuğu, onu yatırmak üzere olan annesinin onu ne kadar sevdiğini ölçmeye çalışıyor. "Çok kötü kokan bir kokarca da olsam," ya da "Bataklıkla yaşayan, her tarafından kokulu yosunlar sarkan bir yaratık da olsam yine beni sever miydin?" gibi abuk, ama o yaştaki çocuğun hayal gücünü mükemmel yansıtan sorular soruyor annesine. Anne de her seferinde "Evet, yavrum, tek gözlü bir dev olsaydın da o tek gözün kapanana kadar sana ninni söyler, seni uyuturdum" diye cevap veriyor oğluna.

Anlatırken bile gözlerim doldu. İyisi mi ben gidip içeride uyuyan oğlumu bir öpeyim...
------------------------------------------------------------------------------------
The Very Hungry Caterpillar - Deniz'e hamileyken aldığım ilk kitaplardan biri... Amerikalı çocuk kitapları yazarı Eric Carle'ın, basıldığı 1969 yılından beri 29 milyon adet satan ve 47 dile çevrilen (Türkçe bu dillerden biri değil!) unutulmaz klasiği... Bu basit görünüşlü, sevimli kitapta her şey var: Doğa sevgisi, sayı sayma, haftanın günleri, 'yeşil' sebzeleri yemenin faydaları... Üstündeki meyvelerin sayısına göre giderek genişleyen sayfalardaki tırtılın "yediği" delikler tam Deniz boyundaki veletlerin parmaklarına göre. 2,5 senedir bıkıp usanmadan okuyoruz, herhalde bir 25 sene daha okuyabiliriz. Her çocuğun kitaplığında mutlaka olması gereken bir kitap. Artık Türkiye'deki önde gelen kitapçılarda da (D&R, Remzi Kitabevi, ve şimdi İstanbul Mohini'deki Tırtıl Kids) normal fiyatının en az bir buçuk katına olsa da bulunabiliyor. Kesinlikle değer...

Deniz'in Türkçe Kitapları

2009-06-04T22:10:00.016+03:00

Deniz'in kitaplığındaki Türkçe kitaplar... Kolay takip edilebilmesi açısından listeyi güncelledikçe yenileri en üste koyuyorum.

İngilizce kitaplar için burayı tıklayın.

------------------------------------------------------------------------------------

Annie'nin Tek Kişilik Görevi - Deniz'in tutkunu olduğu ve Vivaldi, Beethoven, Mozart bestecilerin isimleri ve önde gelen bestelerini ezberlemesine sebep olan Disney'in Küçük Einsteinlar çizgisinin kitaplaştırılmış hali. Anlatımı çizgi filmdeki gibi interaktif olduğu için "Sen hangi şekilleri görüyorsun?" ya da "Kollarını çapraz yapıp omuzlarına hafifçe vurabilir misin?" gibi sorular hazırlamışlar, okuması eğlenceli oluyor. Yanlız anlamadığım bir şey: Kitabın ortasına kadar anlatım üçüncü şahsın ağzından yapılmasına rağmen kitabın ortasında "Annie'yle baloncuklar yapmaya karar verdik" gibi bir cümle var. Biraz kafa karıştırıcı ve saçma, ama neyse...

Bu kitapla birlikte Yaşasın! İlkbahar Geldi! ve Çayırın Müziği kitaplarını da yayınlamış Doğan Egmont. D&R'da bir tek bu vardı, bulunca onları da alacağız.

Not: Disney'in Küçük Einsteinları hafta içi her gün sabah 7 buçuk ve 9'da Disney Channel'da (Digiturk 67)

------------------------------------------------------------------------------------

Atakan Geceyi Anneannesiyle Geçiriyor - Bu kitabı aldığımda 3-7 yaş erkek çocukları için özelllikle hazırlandığını bilmiyordum. Bununla beraber Atakan Marangoz Ustası Oluyor'u da aldım. Deniz her ikisinde de kendinden birşeyler bulduğu için severek okuyoruz. Atakan'ın da bir Mumu'su ve yanından ayrılmayan bir köpeği olması daha da yakın geliyor Deniz'e.

Her iki Atakan kitabını da biz bağımsız bir kitabevinden 3,75 TL'ye aldık ama D&R'larda 3,50'ye satılıyor.

------------------------------------------------------------------------------------
Üç Küçük Domuzcuk - Bu kitap bizim kütüphanemizde olmasa da paylaşmak istedim. Remzi Kitabevi bu masalla birlikte Kırmızı Başlıklı Kız, Sihirli Fasulye ve şu anda hatırlayamadım bir klasik çocuk masalını daha Dokun ve Hisset kitabına dönüştürmüş, çok da iyi bir iş yapmış. Daha çok 1-3 yaş çocuklarına uygun olan bu tür kitaplar artık Deniz'in ilgisini çekmemeye başladığı için 10 TL vermek açıkçası pek cazip gelmedi, ama Deniz daha küçük olsaydı en az bir tanesini mutlaka edinirdim.

------------------------------------------------------------------------------------

Diş Hekiminde - TÜBİTAK'ın Erken Çocukluk Kitaplığı kapsamında yayınladığı "İlk Deneyimler" serisinin kitaplarından biri. Her ne kadar hitap ettiği kesim 3-6 yaş da olsa Deniz çok severek okuyor. Yabancı dilden uyarlanan kitabın hem çizimleri çok güzel, hem de dili çok akıcı. Çevirisi de oldukça başarılı, çok rahat okunuyor. Bir tek anne-babaya Meltem Hanım/Serdar Bey şeklinde hitap edilmiş olması nedense aklıma yatmadı, ama alternatif ne diye soracak olursanız cevabım olmayacak. Remzi Kitabevi'nden 2,5 TL'ye aldığımız kitap internette de satılıyor ama ben şahsen kütüphane yerine geçen kitapçı ziyaretlerini çok faydalı bulduğum için çocukların kitap alışverişini mümkün olduğunca internetten yapma taraftarı değilim.
------------------------------------------------------------------------------------

Basında Blogcu Anne (!)

2009-06-03T11:01:00.010+03:00

Parents dergisinin Haziran sayısı doğal doğum konusunu işliyor. Benim de Türkiye'de doğal doğum denince akla gelen isim olarak bahsettiğim Dr. Hakan Çoker'den yola çıkarak hazırladıkları dosyada aynı zamanda bebeklerini doğal doğumla dünyaya getiren annelerin doğum hikâyelerine de yer veriyorlar.

Bilin bakalım bu annelerden biri kim?!..

Dr. Çoker'in geçtiğimiz ayki HypnoBirthing konferansında paylaşması için hazırladığım yazı Parents'ın doğal doğumu işledikleri sayıya denk gelince yayınlamak istediler, ben de tabii ki çok sevindim. Sonuçta ne kadar çok anne/anne adayı güzel doğum hikâyelerini öğrenirse o kadar iyi. Doğal doğumu erişilmez olmaktan, ancak kahraman ya da marjinal kadınlara özgü bir olay olmaktan çıkarmak zaten amaç...

Her ne kadar blog adresime de yer vermelerini özellikle rica ettiysem ve onlar da "Sizin istediğiniz gibi yazarız" demelerine rağmen yayınlamadılarsa, ve yaşadığım şehri Miami olarak belirttilerse de (Yaklaşık 2,5 sene oldu Miami'den ayrılalı) dergide çıktım mı? Çıktım. Dergi bir basın kanalı mıdır? Öyledir. Öyleyse benim bu post'a Basında Blogcu Anne diye başlık atmama kim ne diyebilir?!

Gönül isterdi ki daha uzun, daha detaylı olsun Parents'taki dosya. Dr. Çoker'in web sitesinin adresini görebilmek için büyüteç gerekmesin. Yine Dr. Çoker'in ilgilenen herkesin katılabileceği Doğal Doğum yahoo grubunun adresi de verilsin. Jale Dural'ın Hamileler Kulübü'yle yaptığı harikalardan bahsedilsin. Açık Radyo'daki haftalık Doğum Günü programında her hafta doğal doğumun işlendiği söylensin, isteyenlerin dinlemesine imkân tanınsın.

Ama tabii ki onca reklam ve 'advertorial'ın arasında ancak o kadar yer kalıyor. Yukarıda bahsettiklerim de zaten burada var: Yeni Gebeler İçin Doğal Doğum Rehberi

Doğal doğum konusunun önde gelen anne-çocuk dergilerinden birinde işlenmiş olması cesaret verici bir gelişme. Devamının gelmesi dileğiyle...

Çocuğun arabadaki yeri oto koltuğudur!

2009-06-02T23:40:00.013+03:00

[Zaman zaman Türkiye'yi kurtarmak gibi bir misyonum varmış havasına bürünüyorum ya... Bu yazı da o misyon doğrultusunda yazılıyor.]

Türkiye'de yaşıyor olmakla ilgili söylendiğim, dert yandığım konuların arasında birinci sırayı kapalı alanlarla sigara içilmesi alıyorsa, ikinci sırada da çocukların trafikte arabaların içine gelişigüzel oturtulması var. Gerçekten hayretler içinde kalıyorum bazen: İstanbul gibi gelişmiş (!) bir şehirde, iyi model bir arabanın içinde, düzgün giyimli anne-baba kılıklı insanlar ve arka koltukta koşturan bir çocuk... Ya da ön koltukta, annesinin kucağına oturttuğu bir bebek.

Nice eğitimli insanlar tanıyorum, "Canım, şuradan şuraya!" deyip de çocuklarını arabada oto koltuksuz oturtan. Daha geçen hafta markete gittiğimde gördüm: Alışverişini yapan anne elindeki paketleri arka koltuğa, Deniz'den biraz büyük (belki 4 yaşlarındaki) kızını ön koltuğa, üstelik emniyet kemersiz yerleştirdi. (Hoş, o boydaki çocuğa emniyet kemerini taksa ne olur, takmasa ne olur.) Kendisi muhtemelen çok yakın mesafede yaşıyordur, oto koltuğuna oturtmakla niye uğraşsındır. Ama, terslik bu ya, milyonda bir bile olsa ufak bir darbede bile hava yastığının açılma ihtimalini, ya da kendisi yolunda giderken kırmızı ışıkta geçen bir başka sürücünün çocuğun oturduğu taraftan hızla çarpma olasılığını göz önüne getirmemektedir.

Çok değil, daha birkaç ay önce araba bakarken, Japon devi, güvenliği ve dayanıklılığıyla nam salmış Honda'nın yetkili satıcılarından birinde ön yolcu hava yastığının "arzu edilirse kapatılabilmesi" özelliğini çok matah bir olaymış gibi anlatmıştı satış görevlisi. Sormak istedim: Sizce ön koltukta neden hava yastığı var? Arka koltuktan daha az güvenli olduğu için olabilir mi acaba?!

Bu insancıklar bilmiyorlar ki işte tam da bu "Bir şey olmaz" yaklaşımı yüzünden çocukların zarar gördükleri kazaların büyük çoğunluğu evin çok yakınlarında oluyor.

Amerika'da yeni doğan bebekler araba koltuğu olmadan hastaneden salıverilmezken, bütün itfaiyelerde bu işi ilk kez yapan anne-babaların oto koltuklarını doğru takıp takmadıkları ücretsiz olarak kontrol edilirken Türkiye'de neden hala çocuklar eşya gibi taşınıyor?

Neden böyledir, böyle olmaması için ne yapmalıdır, bu konuda bir kanun yok mudur diye araştırırken çok güzel bir yazı buldum: Çocuk Oto Koltukları.

Meğer çocukların arabada seyahat sırasında oto koltuklarında oturmaları zorunluluğu bir kanuna bağlanmış. Ama ne yazık ki 1 Haziran 2010'da, yani daha bir sene sonra uygulanmaya başlayacak, ne kadar uygulanacaksa artık.

Yazıda diğer çarpıcı gerçeklere de yer verilmiş. Türkiye'de, seyahat anında arabada bulunan çocukların yüzde 80'inin korunmadığı gibi... Yine Türkiye'de trafik kazalarında yaralanan ya da hayatını kaybedenlerin yüzde 30'unun 14 yaşın altındaki çocuklar olduğu gibi... Ve bence en korkuncu: Gelişmiş ülkelerde meydana gelen trafik kazalarında, kazaya karışan çocukların ölüm oranı yüzde 3’ken bu oranın Türkiye'de yüzde 46'ya kadar çıktığı gibi...

Anne-babaların bu konuda kendilerini eğitmeleri için daha kaç rakam ortaya dökülmeli?

--
Kaynak: Çocuk Oto Koltukları

Deniz'in Kitaplığı

2009-06-02T21:40:00.023+03:00

Deniz'i kucağıma koyup kitap okumaya başladığımda henüz üç aylıktı. Konuşmaya başladığında ikinci kelimesi 'pitap' oldu (ilki neydi diye merak edenler için: Karga idi).

Kitap okumak Deniz'le günlük rutinimizin vazgeçilmezi. Giderek büyüyen bir kitaplığımız var evde. İngilizceyi pekiştirmek istediğimiz için ağırlıklı olarak İngilizce kitaplardan oluşan koleksiyonumuza son zamanlarda her iki dile de hâkim olmaya başladığı için, ve kitap okumanın sadece İngilizce ile sınırlı olmadığını anlaması için Türkçe kitaplar da eklemeye başladık.

Deniz'le birlikte okuduğumuz kitapları, yorumlarımızla birlikte, bundan böyle burada paylaşacağım.

Deniz'in Türkçe Kitapları

Deniz'in İngilizce Kitapları

"Yeni Gebe"ler için Doğal Doğum Rehberi

2009-06-01T15:20:00.031+03:00

Bir aydan biraz fazla bir süre önce "Yar, bana yapacak bir iş!" diye yola çıkıp bu blogu tutmaya başladığımda ne konuda yazacağımı bilmiyordum. "İçimi dökeyim de, ne olursa olsun" diye başladım; ortaya bu karalamalar çıktı.

Paylaşmak istediğim ilk konulardan biri tabii ki hayatımın en önemli olayı olan oğlumun doğumuydu. Deniz'i dünyaya getirirken tercih ettiğim HypnoBirthing yöntemini acaba Türkiye'de bilen var mıdır diye bir internet araştırması yaptım. O linke tıkla, buna mesaj at derken, bir ay sonra bırak bilmeyi, bu konuda konferans veren doktorlardan, Doğal Doğum Bilincini yaymaya çalışan "pilates cadıları"na, doğal doğum üzerine radyo programı yapan eğitmenlerden, senelerini bu işe adamış ebelere kadar birçok insanın Türkiye'de doğal doğum hakkında farkındalık yaratmak için uğraştığını -ve önemli yol kat ettiğini- öğrendim.
-o-
Kız kardeşimin yakın arkadaşlarından biri ilk bebeğini bekliyor. Kardeşim "Ablam dellendi. Darallar geldi, yazar pozlarına girdi, habire bir şeyler yazıyor. Gir bak, belki işine yarar" deyip arkadaşını Blogcu Anne'ye yönlendirmiş. Kızcağız da girip okumuş. Sadece okumakla kalmamış, bir de yorum yazmış:

"Yazdıkların beni gerçekten çok yüreklendirdi ve hatta ağlattı diyebilirim. Tabi şu andaki hormonlarım da buna çok müsait :) Süper bir iş yapmışsın, gerçekten çok faydalandım. En ufak bir karın ağrısında düşüp bayılan biri olarak yıllardır normal doğum yapabileceğim fikrini düşünmemiştim. Yazılarını okuduktan sonra bu fikre kendimi çok daha yakın hissediyorum. Umarım önümüzdeki aylarda bu fikri uygulama cesareti de bulabilirim. Kendi adıma çok teşekkür ederim."

Ne mutlu bana! Benim paylaşımlarım bir kişiye bile ilham kaynağı olacaksa inanılmaz haz duyacağım bu işten!

Gerek bu sevgili arkadaşım için, gerekse "Doğal doğum hakkında daha çok şey öğrenmek istiyorum. Ama nereden başlayacağımı bilmiyorum" diyen yeni gebeler için aşağıdaki kaynakları listelemeyi uygun buldum. Çünkü Türkiye'de birçok gebe ya doğal doğumu ancak azizelerin yaptığı bir iş olduğunu sandığı için aklına bile getirmiyor, ya da nasıl olsa sezaryen yapmak zorunda kalacağını düşündüğü için konunun üzerine eğilme ihtiyacı hissetmiyor.

[Önemli Not 1: Tabii ki gerekli tıbbi müdahalenin önemini ve hayat kurtarıcılığını hiç kimse yadsıyamaz. Benim sürekli vermeye çalıştığım mesaj tüm şartlar normal olduğunda, anne ve bebeğin sağlığı konusunda hiç bir tereddüt olmadığında doğumun doğal sürecine bırakılması gerektiği.]

[Önemli Not 2: Aşağıdaki kişiler ve web siteleri benim son bir ay içinde önce tesadüfen, sonra da artan bir hızla keşfettiğim, Türkiye'de doğal doğum konusunda önemli çalışmalar yapan isimlerden oluşuyor. Hiçbiri ile organik bir bağım yok.]

- Doğal Doğum ve Dr. Hakan Çoker - Türkiye'deki doğal doğum hareketinin başını çekenler arasında Dr. Çoker geliyor. HypnoBirthing ve Lamaze yöntemleri üzerine sertifika sahibi olan Dr. Çoker aynı zamanda Doğal Doğuma Destek ve Hazırlık yahoo grubunun da kurucusu. Yeni gebelerin bu gruba katılmalarını şiddetle tavsiye ediyorum. Doğal doğum yapan annelerin anlattıkları doğum hikayelerini mutlaka çok cesaret verici bulacaksınız.

Dr. Çoker'in Doğal Doğum web sitesinde de konu üzerine çok güzel makaleleri var.

- Hamileler Klübü ve Jale Dural - Kendini "Pilates Cadısı" olarak da nitelendiren Jale Dural sanıyorum Türkiye'de hamile pilatesi denilince akla gelen ilk isim. Hamileler Klübü adlı portalında da benim gibi deneyimlerini paylaşan annelerden psikiyatristlere, doğum koçlarından eğitim uzmanlarına kadar geniş bir yelpazede insanların paylaşımlarına yer vererek çok çeşitli bilgilerin bir arada bulunmasını sağlıyor. Doğal Doğum Bilinci olarak adlandırdığı hareketin öncülüğünü yapan Dural aynı zamanda Hakan Çoker ile birlikte doğal doğum seminerleri de düzenliyor. Anne adaylarının favori web siteleri listesine mutlaka eklemeleri gereken bir adres Hamileler Kulübü.

- Doğum Günü Programı - Perşembe öğleden sonraları saat 14:00’te 94.9 Açık Radyo'da yayınlanan bu programda doğal doğum başta olmak üzere hamilelik, doğuma hazırlık ve annelik konuları ele alınıyor.

Programın yapımcıları Başak Kutlu Atay ve Nur Sakallı, biri Boğaziçi işletmeden mezun olmuş, diğeri Bilkent Turizm'i bitirdikten sonra 13 senelik profesyonel geçmişe sahip olan, ancak daha sonra doğal doğum konusunda önde gelen insanların yanında kendilerini geliştirip konu üzerinde uzmanlaşan iki eğitmen. Beşincisi geride kalan programı ben ilk kez geçen hafta dinledim, ama Deniz'in uyku saatine denk geldiği için bundan böyle hiçbir Perşembe kaçırmayacağım!

- Hamile Okulu ve Ebe Asude Oflaz - Bir aydır farkında olduğum doğal doğum hareketi bünyesinde ismini sürekli duyduğum Asude Oflaz Ebe'nin liderliğinde, doğum öncesi, doğum, doğum koçluğu ve doğum sonrası anne-bebek bakımı hizmetleri veren bir grup Hamile Okulu. "Doğum, kadının bilgeliğidir" mesajını veren web sitesinin şirin bir tarafı da Ana Sayfa'yı "Anne Sayfa" olarak nitelemesi...
-o-
Sonuç olarak, her ne kadar sezaryen ve müdahaleli doğumlar Türkiye'de yaygın olsa da, doğal doğuma ilgi ve merak duyan anne adaylarına yol gösterecek, sorularına ışık tutacak insanlar var artık. "Doğal doğum hakkında daha çok öğrenmek istiyorum" diyen gebeler için yukarıdaki mini listenin bir başlangıç noktası olacağını umuyorum.

Kötü Kokular, Karışık Hisler - Tuvalet Eğitimi Üzerine

2009-05-31T23:02:00.019+03:00

Sonunda biz de başladık. "Hele bir yaz gelsin de, o zaman düşünürüz" dediğimiz tuvalet eğitimi işine okuldaki öğretmenimizin "Önümüzdeki hafta başlıyoruz, ona göre" şeklindeki yönlendirmesi ile biz de girdik. Birkaç gündür maaile 15-20 dakikada bir tuvalete taşınıyor, denk getirirsek sevinç çığlıkları atıyor, ama çoğunlukla "kaza eseri" evin bilumum köşelerinde temizlik yapmak zorunda kalınca bunun yarattığı hayal kırıklığını Deniz'e belli etmemeye çalışarak "olur böyle vakalar" şeklinde geçiştirmeye çalışıyoruz.

Gün içindeki gidişata göre bir "Yok, bu böyle olmayacak, henüz hazır değil galiba" diye umutsuzluğa kapılıyor, bir "Oldu bu iş!" diye seviniyoruz. Histerik durumdayız!

Çocuk büyütmenin yer yer çok karışık ve öğrenilen bir süreç olduğuna inandığım için hamile kaldığımdan beri bu konularda hep okudum, hala da okuyorum. Tuvalet eğitimi konusunda yaptığım "çalışmanın" bulgularını burada paylaşmak istiyorum; nitekim okul öncesi çocukların annelerini ilgilendiren konuların başında geliyor.

1. İnternet: Deniz'e hamile kaldığım 2006'nın Mart ayından beri Baby Center sitesinin günlük hitlerinin ciddi bir bölümünün bana ait olduğu konusunda oldukça iddialıyım. Tuvalet eğitimi konusunda da yöneldiğim ilk adres burası oldu. "Potty Training" diye arama yapınca uzmanlar tarafından kaleme alınmış yığınla makale çıkıyor karşınıza.

AÇEV'in 7 Çok Geç sitesinde de pratik bilgiler var.

2. Kitap: Bebek bakımı konusunda yazılmış tonla kitap var ama bir noktadan sonra hepsi birbirinin tekrarı gibi geliyor bana. Kafamı da karıştırıyor onlarca kitap. Ben Deniz doğduğundan beri en güvenilir kaynak olarak Amerikan Pediatri Derneği'nin Caring For Your Baby and Young Child kitabını benimsedim. Yenidoğan bebeğin bakımından 5 yaşındaki çocuğun ruhsal gelişimine kadar tüm konular basit ama bilgilendirici bir şekilde işlenmiş. Türkiye'de bulunabiliyor mu emin değilim ama edinmeye mutlaka değeceğini düşünüyorum.

3. Anneler: Bu yoldan geçmiş annelerden daha iyi kaynak olur mu? Bu işe girişmeden önce de civarımdaki bu işi kotarmış annelere danışıp durdum. Etraftaki annelere mutlaka sorulmalı. Baby Center'in Community sayfalarında konuşan annelerin de bu konuda neler yaptıkları, neler yazdıkları da okunmalı; başkalarının tecrübelerini öğrenmek çok yardımcı oluyor.

Şu ana kadar benim vardığım sonuçlar şu oldu:

Anne sabaha kadar "Ben hazırım" desin, çocuk hazır olmadıkça elden bir şey gelmez. Deniz hazır mı? Sanırım onu anlamak için böyle bir girişimde bulunduk. Çok direnirse yapacak bir şey yok, geri adım atacağız.

Ödül sistemi önem taşıyor. Çocuk hâlihazırda bezine yapmaktan mutlu. Oyunun ortasında kalk tuvalete taşın, çiş/kaka yap, popo sil, elini yıka, ucunda bir şey yoksa niye uğraşsın ki?! Anne arkadaşlarımın tavsiyesi üzerine biz de Deniz'e bir çizelge hazırladık. Her başarılı girişimden sonra kutucuklara küçük çıkartmalar yapıştırıyoruz. Pandalar, ördekler, timsahlar... Çiş yoksa çıkartma da yok. Hele kaka yaparsa hepimiz yaptığımız işi bırakıp çılgınca seviniyor, sonra da odasının duvarına "Kocaman" çıkartmalar yapıştırıyoruz.

Kaka olayını dün ilk kez becerdiğinde hem çok sevindi, hem de çok şaşırdı bizimki. Önce dikkatlice bakıp "bu büyüüük, bu daha büyüüük, bu da en büyük!" diye nitelendirdi lazımlıktakileri. Pek bir hoşuna gidince de bir kaç kere daha denedi. Ama bu hevesi sürekli sürecek mi, yoksa genelde duyduğum gibi "o benim, tuvalete yar etmem!" diye sahiplenip paylaşmaktan çekinecek mi, hep birlikte göreceğiz.

En azından ilk günler evde vakit geçirilmeli. Hele de havaların güzelleştiği, sağda solda çocukla gidilecek bir sürü yer, yapılacak bir sürü şeyin olduğu şu günlerde eve hapsolmak zor olsa da dışarıda 15 dakikada bir tuvalete taşınmak çok zor. En iyisi evde kalıp, kitaptı, boyaydı, oyundu derken bu işe konsantre olmak.

Henüz bu konuda çok yeniyiz. Daha bir hafta bile olmadı. Ne kadar sürecek, nasıl şekillenecek, merakla bekliyorum. Deneyimlerimi, öğrendiklerimi ben de burada paylaşacağım, diğer annelere yardımcı olabilmek için.

TNT Ekspres Kitap Toplama Kampanyası

2009-05-30T21:11:00.008+03:00

Uluslararası kargo şirketi TNT Ekspres son 10 yıldır her yıl Mart ayının son haftasına denk gelen Kütüphaneler Haftası'ndan başlayarak Eylül'ün ilk haftasındaki İlköğretim Haftası'na kadar bir kitap toplama kampanyası yürütüyormuş.

Kitap bağışlamak isteyenler TNT'nin 444 0 868 numaralı telefonlarını arıyorlarmış; TNT Türkiye kuryeleri de gelip kitapları ücretsiz teslim alıyorlarmış.

TNT'nin, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği'nin Zeytinburnu Şubesi ile birlikte yürüttüğü kampanya boyunca geçtiğimiz 9 yılda toplanan 3,5 milyon kitap 1,073 okula dağıtılmış. Ne güzel!

Kampanya kapsamında Milli Eğitim Bakanlığı’nın öngördüğü yayınlar ile gençlik klasikleri, çocuk klasikleri, üniversite ve Anadolu liseleri hazırlık kitapları, çocuk hikâyeleri, psikoloji kitapları, çocuk romanları ve öğretmen eğitim kitapları toplanacakmış.

Bakın bakalım kütüphanenize, bağışlayabileceğiniz kitaplarınız var mı? "Yok, ben kitabımdan vazgeçemem" diyorsanız -vardır öyle takıntısı olanlar- gidin bir kitabevine; alın birkaç tane klasik, bir-iki hazırlık kitabı; arayın 444 0 868'i; kapınızdan gelip alsınlar. Ben öyle yapacağım.

Kampanyayla ilgili detaylı bilgi TNT'nin sayfasında var. Tanıtım broşürü de aşağıda...

Doğal doğum dersleri işe yaramıyormuş!

2009-05-28T22:32:00.013+03:00

İsveç'te yapılan, yaklaşık 1,000 anne adayının katıldığı bir araştırmaya göre doğal doğum kurslarında verilen rahatlama ve nefes egzersizleri doğum sırasında epidural alımını azaltmıyormuş.

Anne adaylarını iki gruba bölmüşler: 1. Doğum sancılarıyla doğal yollardan başa çıkmaya çalışanlar ve 2. Ağrı kesici kullanmayı tercih edenler.

İki grubun da yarısından biraz fazlası epidurali tercih etmiş.

İki grup arasında epidural alanların oranı açısından fark olmadığı gibi vajinal doğum-acil sezaryen oranı arasında da fark yokmuşmuş.

Bu araştırmayı yapanların vardığı sonuç, gevşeme tekniklerinin öğretildiği derslerin epidurale ihtiyaç duyan anne sayısını azaltmadığı ve doğum sürecini kolaylaştırmadığı imiş.

Yok ya?!

Her kim bu araştırmayı yaptıysa, daha doğrusu yaptırdıysa, İsveç'in dışındaki annelere de danışmaları gerekli. Mesela bana. Çünkü ben tam da bu sebeple -doğal doğum derslerine katıldığım için- doğal doğum yapabildim. Yani benim durumumda rahatlama ve nefes alma egzersizleri epidural alımını gayet de azalttı. Ve benim gibi bir sürü anne olduğundan da eminim.

Doktoruma doğal doğum yapacağımı söylediğimde desteklemiş ancak hazırlanmam gerektiğini söylemişti. Ciddi bir ağrı ile karşılaşacağım için ilaç almak istemem durumunda hayal kırıklığına uğrayacağımı ve moralimin de çok bozulacağını eklemişti.

Onun tavsiyesi üzerine HypnoBirthing derslerine katıldım. İyi ki de yapmışım. Çünkü:

Derslerde öğretilen teknikler sayesinde ne zaman nasıl nefes almam gerektiğini öğrendim.

Ağrının doğumun doğal bir parçası olduğunu, sancılardan korkmayı değil, tam tersi bebeğimin gelişinin habercisi olduğu için onları heyecanla beklemeyi öğrendim.

Vücudumun bebeğimi doğurmak için gerekli donanıma sahip olduğunu, bebeğin ya da benim can güvenliğimiz açısından gerekmedikçe her türlü tıbbi müdahaleyi reddetme hakkım olduğunu öğrendim.

Normal doğumla ilgili anlatılan korkunç doğum hikâyelerini kulak ardı etmeyi, pozitif düşünmeyi, bu işi "başarmak" için gerekli cesaretin her kadında olduğu gibi benim de içimde olduğunu öğrendim.

Ve sonuç olarak, ders almasaydım hem ne ile karşılaşacağımı bilmediğim, hem de tam pes etmeye çalıştığım noktada aslında bebeğimi kucağıma almak üzere olduğumu bilmediğim için mutlaka epidural isteyecekken, sadece ve sadece kendimi eğittiğim için buna gerek duymadım.

Doğal doğum derslerine katılmış biri olarak derslerden edindiğim bilinçle epidural almamayı tercih ettiğim için bu İsveç kökenli araştırmanın vardığı sonucu çürütmüş oluyorum: Doğal doğum kurslarında verilen rahatlama ve nefes egzersizleri doğum sırasında epidural alımını pekâlâ da azaltıyordur efendim. En azından bir tane azaltmıştır -- bkz: ben.

---

Kaynak: Natural Birth Classes Questioned, BBC News

Anneler, birleşin!

2009-05-28T10:38:00.016+03:00

Birisi gelip de "Ey Blogcu Anne, annelikle ilgili tavsiyelerin nelerdir?" diye sorsa ilk cevabım "Tez elden bir oyun grubu bulunmalı, yoksa da oluşturulmalı" olur.

Ancak bahsettiğim Gymboree gibi, Playtime gibi ücret karşılığında gidilen oyun grupları değil. Onların da faydaları tabii ki var; ki biz de Deniz'le gitmiştik.

Ama ben gayet mütevazı bir şekilde, evde annelerin bir araya gelmesiyle oluşturulan 'ev işi' ve 'ev içi' oyun gruplarından bahsediyorum.

Neden?

İnsan çocuğu olduktan sonra gündemi tamamen değişiyor. Birkaç ay öncesine kadar su pompası ile göğüs pompası arasındaki farkı bilmezken bir anda hangi mama gaz yapmıyor, hangi bebek monitörü cızırtı yapıyor, hangi marka puset daha hafif gibi konular üzerinde uzman oluyorsunuz. Hele de benim gibi yakın arkadaş grubunuzda sizden başka anne olan yoksa bu tip konuları konuşabileceğiniz bir anne grubu hayati önem taşıyor.

Nasıl?

Genelde aynı yaşlarda olan çocukların uyku saatlerine göre belirlenecek bir saatte, iki saati aşmayacak şekilde, önceden düzenlenmiş bir sırayla her hafta başka bir annenin evinde toplanıyorsunuz. Çocuklar için meyve, süt, elinizden geliyorsa poğaça-kek, anneler için çay-kahve hazırlayıp masanın üstüne koyuyorsunuz. Varsa kırılacak eşyalarınızı kenara kaldırıp, ne kadar oyuncak varsa ortaya çıkarıyorsunuz.

Çocuklar ve anneler belirlenen saatte geliyorlar. Çocuklar ilk kez gördükleri, ya da kendilerinde olsa bile başka bir ortamda kıymetli görünen oyuncaklarla uzunca bir süre oyalanıyorlar. Siz de bir yandan çayınızı yudumlarken bir yandan da sizinle aynı dertlerden muzdarip annelere içinizi döküyorsunuz.

Nereden başlamalı?

Hamile grupları: Artık hamileyken yoga dersinde, pilates kursunda, orada burada tanışan annelerin çoğu arkadaşlıklarını bebekler doğduktan sonra da devam ettiriyor.

Internet: Yahoo groups'ta İstanbul Anneleri'nden tutun da Boşanmış Annelere, Marmaris Anneleri'nden Brüksel'den Dönen Anneler'e kadar sürüsüyle grup var. Keza Google groups öyle. Facebook'ta da benzeri gruplaşmalar var. Yoksa bile yaratın canım!

Anne-çocuk dergileri: Geçen ay markette tam 7 tane anne-çocuk dergisi saydım (bu dergilerle ilgili analiz yazımı daha sonra yazacağım). Her ne kadar bazıları reklamdan ibaret olsa da okur mektuplarına geniş yer ayıranlar da var. Okur köşesine oyun grubu arayışında olduğunuzu yazarsanız belki iyilik edip yayınlayabilirler. Sizinle aynı arayışta olan okur anneler de sizinle iletişime geçebilir.

Anneyiz.biz-Hamileyiz.biz internet grupları - Bunu tavsiye edip etmemek konusunda emin değilim çünkü Anneyiz.Biz'in yahoo grubuna üç gün önce yaptığım başvuru hala beklemede. Ya benden gıcık kaptılar ya da birileri bu çağda "e-maillere 24 saat içinde cevap verilmeli" kuralından habersiz. Yine de Anneyiz.Biz e-mail grubunun 4,000 civarında üyesi varmış gibi görünüyordu. Ne kadarı aktif bilmiyorum ama bir şeyler çıkabilir (gruba alınmanız halinde tabi!)

İlan panoları: Bazı spor merkezlerinde, Macro, Migros gibi zincir marketlerin bazılarında ilan panoları oluyor. Özel Ders Verilir ilanları arasında yer bulabilirseniz siz de Oyun Grubu ilanınızı asabilirsiniz. Bazı okullar da panolarında bu tür ticari arayışı olmayan ilanlara yer vermenize izin veriyor.

Blogcu Anne: Bu mesajı bir "Bütün anneler, birleşin!" çağrısı olarak algılayıp "Ben de oyun grubu kurmak istiyorum!" şeklindeki yorumlarınızı yazarsanız bakarsınız cevap yazan çıkar.

Çalışmayan, evden çalışan, çalışma saatleri esnek olup diğer annelerle tanışmak isteyen anneler için gerçekten çok güzel bir ortam oyun grubu. Hem çocuğunuz kendi yaşıtlarıyla oynayıp paylaşmayı öğreniyor (bu yaştaki çocuk ne kadar paylaşırsa artık!), hem de anneler yemek yedirmenin zorluğundan tuvalet eğitimine, ikinciyi yapıp yapmamaktan özel okulların pahalılığına kadar ancak annelerin anlayacağı konularda sohbet ediyor.

Hele de aynı frekansta olduğunuz insanlara denk gelirseniz "toplanalım da çocuklar oynasın" işin bahanesi oluyor. Bir bakıyorsunuz çocuklar bir kenarda oyuncakları çekiştirirken siz annelerle bir "kızlar gecesi" ayarlama telaşındasınız.

Her annenin bir oyun grubu olmalı. Budur benim annelere tavsiyem.

Seren Serengil

2009-05-25T22:27:00.004+03:00

"Anne olunca anladım" derler ya, işte öyle...

Anne olmadan önce Seren Serengil'in tekrarlı düşük yaptığı, en son hamileliğinde de bebeğini kaybettiği haberini duysam üzülürdüm. Ama gün içinde unutur giderdim.

Anne olduktan sonra ise sabah uyandığımda böyle bir haber almış olmak bütün bir gün kimyamı etkileyebiliyor. Sürekli bir sıkıntıyla geziyorum.

Yanlış hatırlamıyorsam Seren Serengil'in ilk hamileliği benim de hamile olduğum ya da yeni doğum yaptığım dönemlere denk gelmişti. Karnında 9 aylık bebeğini kaybettiğini duyduğumda içim sıkışmıştı. Neler hissettiğini tahmin etmeye çalıştığımda bile gözlerim doluyordu.

Bugünkü gazetede en son hamileliğinde 5,5 aylıkken acil sezaryenle alınan, 4 gün sonra da ölen bebeğini anlatmış.

Eve bebeksiz dönmesine rağmen, vücudunun nasıl onu anneliğe hazırladığından, göğüslerinin şiştiğinden, sütünün geldiğinden bahsetmiş.

Ne kadar korkunç... Ne zor olmalı bir yandan acını unutmak isterken sana vücudunun sürekli hatırlatması.

Ne kadar zor bazı şeylerin tek ilacının zaman olması. Bazı duyguları tatmadan, zorlukları yaşamadan iyileşememek, iyi hissedememek... Ve sonrasında iyileşsen bile hiç bir zaman eski 'sen' olamamak...

Resmen kadıncağızı gidip bulup şöyle bir sıkı sarılmak istedim.

Umarım bir an önce iyi olur.

Anneler oğullarıyla neden tartışırmış

2009-05-24T11:09:00.009+03:00

Elif [Deniz'i bir an önce arabaya bindirme paniği içerisinde, otoparkta çaresizce oğlunun peşinde koşturmaktadır]: Denizciğim, we're running really late. So, please get in the car and stop fussing, OK?
Deniz [Yılgın ve çaresiz annesiyle uğraşmaya tenezzül etmek istemeyen bir bıkkınlıkla]: OK yaaa, üfff!
Elif: ..!

İki buçuk yaşına henüz yarın basacak olan oğlumun ağzından çıktı bu sözler: "OK yaaa, üfff!"

'Asabının bozuk' olduğu durumlarda 'ağzına ne gelirse' söylüyor bizimki... "OK yaaa, üfff!" gibi... Dialog Türkçe gerçekleşiyorsa "Ama sen KIZ-MA!", ingilizce konuşuyorsak "Don't get UP-SET!" gibi... Zeytin gözlerini devirerek...

Ben de ağzım açık, güleyim mi, ağlayayım mı şaşırıyorum. "Kızma!"ymış! Yok ya?! Kızdırma o zaman!

-o-

Cumhuriyet'in Hafta Sonu ekinde bir çocuk bölümü var. Cumartesileri gazeteyi elime aldığımda okuduğum ilk bölümlerden biri.

Dünkü sayısında "Annelere çocuklarıyla iyi geçinme reçetesi" vardı. Anne-kız ve anne-oğulların ayrı ayrı en çok tartıştıkları konular irdelenmiş.

Anneler oğullarıyla en çok şu konularda çatışıyormuş:

Odasının dağınık olması
Yemek yememesi
Kıyafetlerini kirletmesi ya da ütüsünü bozması
Ders çalışmaması
Arkadaş seçimi
Eve geliş gidişlerinin düzensizliği
Bilgisayar başında uzun saatler geçirmek

Bizim "tartıştığımız" konular ise daha çok aşağıdakiler etrafında şekilleniyor:

Parkta oynayan çocuğu itmesi
13 yaşındaki köpeğimizin kuyruğunu çekmesi
Avazı çıktığı kadar bağırması
Yapma dendiğinde yap-i-cam diye diretmesi

Yandığımızın resmidir. Daha üç yaşına varmadan böyle bir liste yaptırıyorsa bana bu velet, 13 yaşına geldiğinde herhalde saçımı başımı yoluyor olurum.

Ama... Eğer, dün geceki gibi, sabaha karşı üçte üstünü örttüğüm için bana uykusunun arasında meleklerinkini andıran bir gülümsemeyle teşekkür ederse bütün sinirimi de unuturum.

---

Kaynak: 23 Mayıs 2009 tarihli Cumhuriyet Gazetesi

Güvenli Gıda Tüketimi Üzerine

2009-05-21T21:37:00.013+03:00

Elime Sağlık Bakanlığı Bursa Sağlık Müdürlüğü'nün hazırladığı "Sağlıklı Pişirme Yöntemleri" konulu bir broşür geçti. Salata yaparken dikkat edilmesi gereken noktalardan tutun da kaynamış sütün nasıl soğutulacağına kadar önemli bilgiler basit bir dilde ve akılda kalıcı şekilde anlatılmış. PDF olarak hazırlanan broşüre buradan ulaşılabilir: http://www.bsm.gov.tr/gorsel/docs/brs_pisirme.pdf

Broşürü kim hazırlamış diye bakınırken katkıda bulunanlar arasında Gıda Güvenliği Derneği'nin (GGD) olduğunu gördüm. Hemen hafiye gözlüklerimi takıp bu dernek kimdir, nedir, necidir diye araştırmaya giriştim. Ve gördüm ki güvenli beslenme konusunda toplumsal bilinci arttırmak için uğraşan, bu amaçla bilimsel görüş ve raporlar yayınlayan, danışma kurulunda Türkiye'nin dört bir yanındaki üniversitelerin profesörlerinin olduğu bir kurum.

"Ülkemizde gıda güvenliği bilincinin geliştirilmesinde üretimden tüketime yön verici, organize edici, yaygınlaştırıcı faaliyetlerde bulunan lider kurum olmak" vizyonuyla yola çıkan derneğin hazırlık çalışmalarına 2001'de başlanmış. 2004'ten beri faaliyet gösteriyorlar. Geçen sene ilkokul çocuklarına yönelik Gıda Dedektifi projesini başlatmışlar. İlköğretim çağındaki çocukların gıda güvenliği konusunda bilinçlendirilmesi ve farkındalıklarının artırılmasını amaçlayan projenin başlangıcından beri 175 öğrenci gıda güvenliği konusunda eğitim almış. GGD'nin amacı projeyi etap etap geliştirerek tüm Türkiye genelindeki ilköğretim okullarında yaygınlaştırmakmış. Bu ne demek oluyor? Deniz yarın öbür gün okula başladığında gelip bana "Anne, marulları o kadar ince doğrama! Sebze dokuları zedelendiğinde A ve C vitaminleri eksiliyor" dediğinde şaşırmamalıyım.

GGD'nin web sitesinde "Danone çocukları geri zekâlı yapıyor" gibi şehir efsanelerine ve "Margarin üretiminde trans yağ sorunu nasıl çözümlendi?" gibi güncel ve faydalı bilgilere de yer veriliyor. Gönül isterdi ki organik tarım ile ilgili bölüm biraz daha ayrıntılı olsun. Amerika'da yaşadığım süre boyunca özellikle de hamileliğim sırasında gönül rahatlığıyla organik gıda tüketmeme rağmen aynı güveni -belki de sadece önyargı sebebiyle- maalesef henüz Türkiye'de hissedemiyorum.

Birkaç ay önce bir panelde konuşan GGD'nin başkanı da organik adı altında birçok ürünün sağda solda satıldığını, ancak bu ürünlerin organik ürünlerle uzaktan yakından ilişkisi olmadığını belirterek, organik ürün seçiminde, ambalajlı ürün ve ambalaj üzerinde organik logosu ile sertifikası olmasına dikkat edilmesi gerektiğini belirtmiş. Bu, organik logolu ve sertifikalı bütün ürünlerin, daha doğrusu üreticilerin, gerçekten düzenli denetimden geçtiği anlamına mı geliyor, o konuda biraz daha aydınlatılmaya ihtiyacım var.

Her ne kadar genellikle, daha doğrusu buldukça, City Farm'ın organik sebze-meyvelerini alsam da açıkçası her aşamada kim ne kadar denetimini yapıyor, bilemiyorum. Sanırım "Burası Türkiye, burada her şey olur" yargısını aşmam için biraz daha hafiyelik yapmam lazım.

Sosyal Sorumluluk Etkinlikleri

2009-05-21T10:13:00.023+03:00

Sivil toplum örgütlerinde uzun yıllar çalışmış ve etkinlikler düzenlemiş (hatta bu etkinliklerden birinde Chris Noth (nam-ı diğer Sex and the City'nin Mr. Big'i) ile martini içmiş!) biri olarak etkinliklerin gerek tanıtım gerekse kaynak yaratma açısından ne kadar önemli olduğunu çok iyi biliyorum. İşte bu yüzden sivil toplum örgütleri yararına düzenlenen piknik, gala, sergi, vb. etkinlikleri bundan böyle sağ taraftaki SOSYAL SORUMLULUK ETKİNLİKLERİ kutucuğunda duyuracak, burada da detaylarına yer vereceğim.

Duyurmamı istediğiniz etkinlik ve projeleri bana blogcuanne@gmail.com adresinden iletebilirsiniz.

--------------------------------------------------------------------------------
Uzak Renkler Fotoğraf Sergisi - 28 Mayıs, 12 Haziran 2009

İlk kişisel sergisi olan "Uzak Renkler"i Beşiktaş Sanat Galerisi'nde sanatseverlerin beğenisine sunmaya hazırlanan İbrahim Ethem Temo'nun fotoğraflarında değişik coğrafyalarda yaşayan halkların portreleri var. Kamboçya kırsalının çocukları, İnka gençleri, Küba'nın delikanlıları ve delikızları, Hindistan'da yan yana grup fotoğrafı çektiren kadınlı erkekli topluluklar, Amerika'da bir düğünün gelin ve damadı ile nedimeler dünya coğrafyasının insan kültüründen yansıyan karelerden bazıları...

Uzak Renkler'in açılış kokteyli 28 Mayıs Perşembe günü saat 18.30'da. Sergi 12 Haziran'a kadar Beşiktaş Sanat Galerisi'nde görülebilecek. Telefon: 0212 351 93 90

Sergi kitabının tüm geliri Türkiye Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfı'na bağışlanacak.

--------------------------------------------------------------------------------

Geleneksel Bolluca Çocukköyü Pikniği - 7 Haziran 2009, Pazar

Türkiye Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfı (Koruncuk) 7 Haziran 2009 Pazar günü 11.00-17.00 arası Geleneksel Bolluca Çocukköyü Pikniği’ni düzenliyor. Katılımın ücretsiz olduğu piknik süresince Koruncuklar ve misafirler birlikte eğlenceli oyunlar oynayacak, yarışmalar yapacak, güzel bir yaz gününde bir arada olmanın tadını çıkartacaklar.

29 Mayıs 2009 Cuma gününe kadar katılımınız hakkında net cevabınızı bildirmek için Vakıf merkezinden Nebiye Yirmibeşoğlu 212 - 274 95 45 / 0533 393 87 91 ile iletişime geçmek gerekiyor. Arzu edenler bu tarihe kadar haber vermek suretiyle Taksim’den Bolluca Çocukköyü’ne kalkan otobüsten faydalanabilecek.

BLOGCU ANNE'NİN YORUMSAL NOTU: Katılım ücretsiz dediysek de elini kolunu sallaya sallaya gitmemek ve gitmişken ufak da olsa bağış yapmak tabii ki uygun olacaktır.

--------------------------------------------------------------------------------

Güzel bir gecenin başlangıcı: Rezztoran.com

2009-05-20T21:54:00.009+03:00

Bebek beklediğimizi ailemize ve arkadaşlarımıza duyurduğumuzda tabii ki herkes çok sevinmiş ve heyecanlanmıştı. "Elif ve Doğan için bebek zamanı" diyen, müzikli, çıngıraklı bir e-kartı gönderdiğimiz insanlar arasında MBA yaparken asistanlığını yaptığım, Doğan'ı da beni de yakından tanıyan hocam da vardı. Kendisi bizi bebek haberinden ötürü tebrik etmenin de ötesinde "Birbirinizi sakın unutmayın. İlişkinize mutlaka zaman ayırmaya devam edin" diye de akıl vermişti.

Ne demek istediğini Deniz olduktan sonra daha da iyi anladım tabii ki.

Bebek olayı fiziksel ve kafaca o kadar yorucu ve tüketici ki, insan çocuk olmadan önce hayatındaki en önemli insanı göz ardı edebiliyor. O yüzden de çocuktan sonra anne-babanın birbirlerine kaliteli vakit ayırması ilişkiyi taze tutmak açısından gerçekten çok önem taşıyor.

Sevgili hocamın bu tavsiyesi benim kulağıma küpe oldu. Fırsat bulduğumuz zamanlarda Deniz'i deyim yerindeyse 'satıp' Doğan'la baş başa bir şeyler yapabilmek için uğraşıyorum. Tabii ki Türkiye'ye taşınmış olmamız ve etrafımızda anneanne/babaanne/teyze türünden gönüllü bakıcılar olması işimizi oldukça kolaylaştırıyor.

Anne-babalar çocuk olduktan sonra kelimenin tam anlamıyla 'ayda yılda bir' dışarıya çıktıkları için özellikli bir yere gitmek önem taşıyabiliyor. Kimi "Amaaan, dışarı çıkalım da, nereye olursa olsun" diye düşünse de, "Kaç kez yapıyoruz böyle bir şeyi canım?! Gidelim şöyle afili bir yere... Sefamız olsun!" diye yaklaşanlar için pratik bir web sitesi var: Rezztoran.com

"En sevdiğiniz mekânda rezervasyonunuz yalnız bir tık ötede" mottosuyla yola çıkan ve Türkiye’de ve internet teknolojilerinin doğum yeri olan ABD’nin Silikon Vadisi bölgesinde lider firmalarda uzun yıllar görev yapmış bir ekip tarafından yönetilen Rezztoran.com kullanıcılarına sadece İstanbul'un değil, Türkiye'nin önde gelen restoranlarında rezervasyonlarını internet üzerinden yapma fırsatı sunuyor.

Sistemi kullanmak oldukça basit. Ne istediğinizi biliyorsanız bulunduğunuz şehri ve ilgilendiğiniz mutfağı giriyorsunuz; karşınıza istediğiniz saatlerde yer olan restoranların listesi çıkıyor. "Yok, ben ne istediğimi bilmiyorum" diyorsanız tüm mekânlara göz atıyorsunuz; hooop, Rezztoran'a kayıtlı olan tüm restoranlar mutfak türleri ve fiyat aralıklarıyla beraber listeleniyor.

Kalabalık gruplar için yapılan organizasyonlarda davetlilere online davetiye gönderme imkanı da sunan web sitesinde üye olmadan önce sistemi keşfetmek isteyenler için bir de online demo bulunuyor.

Uzun lafın kısası Rezztoran.com güzel vakit geçirmek için iyi bir başlangıç noktası olarak görünüyor.

Kara Listenin İntikamı

2009-05-19T21:16:00.016+03:00

Her gidişin bir dönüşü olduğu için, birkaç gün önceki araba yolculuğumuzun ters istikametlisini gerçekleştirerek evimize döndük.

10 saat süren yolculuk boyunca yine notlar alıp "kara listeme şunları şunları da eklemeliyim" hesapları yaptım. Ancak evdeki hesap çarşıya, daha doğrusu benim durumumda arabadaki hesap eve uymadı.

Çünkü eve geldiğimizde bizi harika bir sürpriz bekliyordu!

Henüz anlayamadığımız bir sebepten ötürü biz yokken sigorta attığı için buzdolabının durduğunu ve içindeki her şeyin kimyevi atık haline geldiğini anlayınca arabaya atlayıp bir 10 saat daha alıp başımı gitmek istedim:

- Soya sosu sirke olmuş.

- Sütler yoğurt, yoğurtlar peynir, peynirler çökelek(*) haline gelmiş.

- Deniz'e katkısız yedireyim diye mevsiminde alıp dondurduğum brokoliler süngere dönüşmüş.

- Yıkamaktan nefret etsem de "Sebze yememiz lazım" diye tek tek ayıkladığım semizotları yosun kıvamına erişmiş.

- Salatalıklar tüylü birer yaratığa dönüşmüş.

- Etlerin, tavukların kokudan yanına yaklaşılmıyor bile...

"Neden, Allahım? Neden? Tek istediği yavrucağınızı yıkayıp, yatırdıktan sonra kocacağızıyla iki çift laf etmek, belki bir kadeh şarap içtikten sonra kafayı vurup yatmak olan bu kuluna neden 10 saatlik araba yolculuğunun sonunda saatler boyu buzdolabı temizletmeyi uygun gördün?!"

Kesin Kara Listemdekilerin ahı tuttu. Ya o çocukları arabadayken çekinmeden sigara yakan anne kılıklı kişi bir çeşit voodoo büyüsü yaptı. Ya emniyet şeridini ihlal etti diye söylendiğim sürücülerden biri kötü karma gönderdi. Belki de Emirgan Korusu'nda gezermişçesine karşıdan karşıya geçen yayalardan biri beddua etti.

Her kim ne dilediyse Allah'ın sevgili kuluymuş ki, şu üç günlük kaçamağı boyunca yaz güneşini de yanında götüren ve Akdeniz'in berrak sularında cup cup yüzen ben neredeyse gittiğime gideceğime pişman oldum.

Neredeyse... Çünkü tam suratımda bir gaz maskesi eksik halde yemekleri çöp torbalarına doldurmayı bitirip buzdolabını dezenfekte etmeye girişmek üzereydim ki Doğan ertesi gün temizlikçi kadının geleceğini hatırlattı.

Ben de yolda tuttuğum tüm kara liste olaylarına karşın Türkiye'de yaşıyor olduğuma bir kez daha sevindim.

Hala Amerika'da olsaydık gecenin körüne kadar bir elimde sünger bir elimde dezenfektan buzdolabıyla boğuşacak olan ben, kendi yapacağım işi para karşılığı başkasına yaptırmanın uyandırdığı suçluluk duygusunu bir kenara atmaya çalışarak uzun bir günün sonunda bir de buzdolabı temizlemekle uğraşmamanın verdiği hafiflikle tatlı bir uykuya daldım.

Ta ki sabahın altısında pıtır pıtır ayak sesleri ve "Anne?" diye bir ses beni uyandırana kadar...

---

Çökelek: Şahsen benim pek haz etmediğim, hassas burunlular için kokusu tehlikeli denilecek boyutlara ulaşabilen, ancak baba tarafım başta olmak üzere oldukça geniş bir hayran kitlesi olan Çukurova yöresine özgü bir peynir çeşidi.

Blogcu Anne'nin Kara Listesi

2009-05-15T23:02:00.018+03:00

Liseden mezuniyetimizin 15. senesi nedeniyle düzenlenen buluşmaya katılmak için Deniz'le birlikte yaklaşık 12 saat süren bir araba yolculuğu yaptık. Korkularımın aksine, oldukça kolay bir yolculuk oldu. Deniz bizi şaşırtacak kadar uslu ve olgundu. Bütün yol boyu mutlu mutlu puzzle'larıyla oynadı; boyama yaptı; kitap "okudu"; kâh uyudu, kâh uyandı. Uzun yolla bağdaştırdığım korkularımın yersiz olduğunu anladım.

Yolculuğa çıkmadan önceki gece Doğan'ın "Neden yine bavul hazırlamamız son ana kaldı?!" şeklindeki çıkışmalarına maruz kaldım. Kendimce oldukça haklı sebeplerim olduğuna inansam da bir türlü derdimi anlatamayınca en sonunda kestirip attım: "Bana bak, Doğan! Benimle dikkatli konuş. Bugünden bugüne naçizane de olsa blogu olan bir insan duruyor karşında. Canım isterse seninle ilgili yalan dolan şeyler yazıp seni zor duruma düşürme gücüne sahibim. Senin yerinde olsam benimle konuşurken daha dikkatli olurdum!"

Benim bu tehditkâr çıkışımı kendi kocam pek takmamış görünse de yolculuk sırasında karşılaştığım ve 'yanlış yapan' kişi ve kurumlara karşı elimdeki bu gücü (!) kullanmaya karar verdim ve oturup kendi kara listemi oluşturdum.

İşte bu 12 saatlik yolculuğumuz sırasında benim kara listeme girmeyi başaranlar (Tabii ki bu kişi ve kurumlara karşı hiçbir kişisel garezim olmadığı gibi aşağıda yazanların hepsi de gerçektir):

Sabah 08:50 civarında Anadolu yakası TEM-Ankara Asfaltı bağlantısında doğru dürüst maddi hasara bile yol açmamış bir kaza yüzünden arabalarını sol şeritten hareket ettirmeyerek bütün TEM girişini tıkayan iki aracın sürücüleri;

Bu tıkanıklığı fırsat bilip emniyet şeridini yolun dördüncü şeridine çevirerek benim "Türkiye'de sürücüler artık trafik sıkışsa da emniyet şeridini ihlal etmiyorlar canım" türünden saftirik teorimi çürüten tüm emniyet şeridi ihlalcileri;

Ankara'daki Karşıyaka-Boluspor maçını seyretmek üzere Bolu'dan yola çıkan ve yolda tükettikleri pet şişeleri ve yiyeceklerin ambalajlarını hiç çekinmeden sağa çektikleri otobüslerinin penceresinden dışarı boşaltan Boluspor taraftarları;

Türkiye'nin en çok kullanılan otoyolunda 150 kilometre boyunca tek bir benzin istasyonu yerleştirmeyerek "benzinimiz ha bitti, ha bitecek" diye yüreğimizi ağzımıza getiren karayolları (ya da her kimse yetkili mercii);

Konya-Adana otoban bozuntusu yolunda saatte 120 km ile gelen araçları takmayarak sanki Emirgan Korusu'nda gezermişçesine karşıdan karşıya geçen bir grup kendini bilmez yaya;

Araba ve kamyonların vızır vızır geçtiği aynı yolda üç işçinin eline kazma küreği alıp hiçbir tabela ya da uyarı olmaksızın 'yol çalışması' yapmasına izin veren zihniyet;

Talihsiz (!) bir şekilde radara yakalandığımızda bizim gibi ebelenen yan arabada oturan, arkadaki 5-6 yaşlarındaki iki çocuğunu oto koltuğu ya da emniyet kemeri olmaksızın uzun yola çıkartmakla kalmayıp bir de arabada sigara yakan anne kılıklı kişi...

Bundan böyle kara listemdeler.

Ben bir şey mi kaçırdım?

2009-05-14T10:21:00.015+03:00

Az önce market alışverişinden geldim. Ve dumura uğramış vaziyetteyim.

Çok değil, daha iki sene öncesine kadar aynı marka bezi aynı markete ikinci gidişimde bulamadığımı çok net hatırlıyorum. Son zamanlarda bez bulma konusunda sıkıntı yaşamasam da Deniz'in boy ve kilosuna uygun bez bulamama endişesini taşırken Pampers'ın 6 numarası imdadıma yetişti.

"Oh, ne güzel... Artık anne ve bebekler için daha fazla alternatif var" diye düşünürken bugün raflardaki ürünlere bir baktım. Sonra tekrar baktım. Çeşitler gözlerimi kamaştırdı. Ve ben de not defterimi çıkardım, Carrefour görevlisinden bir kalem istedim, ve hiç üşenmeyip anne ve bebek ürünlerini ve çeşitlerini yazmaya başladım (listede herhangi bir sıra yok, neyi nasıl gördüysem o sırada yazdım):

SÜTLER:

PINAR Organik Süt ve PINAR Devam Sütü
ÜLKER İçim Süt
NESTLE Çocuk Devam Sütü
APTAMİL Junior Devam Sütü
Bilumum markanın meyveli, çikolatalı sütleri

ÇAYLAR:

Emziren anneler için HİPP Granül Çay ve HİPP Rezene
Yine emziren anneler için MİLUPA Still-Tee
Çocuklar için: DOĞADAN Mini Karışık Bitki Çayı ve DOĞADAN Mini Vitaminli Karışık Meyve Çayı
Yine çocuklar için MİLUPA Gece Çayı, MİLUPA Rezene Çayı ve MİLUPA Papatya Çayı

BEBE BİSKÜVİLERİ:

CİCİBEBE Klasik, CİCİBEBE Muzlu, CİCİBEBE Vitaminli Bebe Ekmeği, CİCİBEBE Vitaminli Kızarmış Ekmek (Kızarmış mı??? Emin misin Eti?)
HALK Bebe Bisküvi
ÜLKER Hero Baby Bebe Sütlü Bisküvi, ÜLKER Hero Baby Bebe Sütlü Bisküvi Ballı Muzlu

MEYVE SULARI:

MİLUPA Organik Elma, Elma-Üzüm-Muz, Elma-Muz-Kayısı, Elma-Kayısı, Elma-Üzüm-Ahududu

BAMBİNİ Organik Elma-Armut-Muz, Nar-Üzüm-Elma

KAVANOZ MAMALAR:

MİLUPA Organik Kahvaltılar, Organik Gece Tahılları, Organik Meyveli Karışımlar, Organik Muhallebiler, Organik Sebzeler (Bu noktada Carrefour çalışanları benim bir casus edasıyla bir şeyler yazdığımı görünce "Hangi firmadansınız? Ne yazıyorsunuz?" türünden sorular yöneltmeye başladıkları için bu bölümdeki çeşitleri detaylandıramadım)
ÜLKER Hero Baby (Organik ve normal çeşitleri)
BEBELAC

KUTU MAMALAR:

Envai çeşit MİLUPA Aptamil
Bir o kadar BEBELAC
ÜLKER Hero Baby Gogly, ÜLKER Hero Baby Organic, ÜLKER Hero Baby Lactum
NESTLE Nestum, NESTLE Guigoz, NESTLE NAN Çocuk
HİPP çeşitleri

ÇOCUK BEZLERİ:

Canbebe
Huggies
Pampers/Prima (üstelik kız ve erkek çocuklar için farklı çeşitleri var!)
Molfix
Baby Star

ISLAK BEZLER:

Canbebe
Huggies
Pampers
Johnson & Johnson
Nivea
Molfix
Sebamed
Baby Star
Dalin

Bunların dışında Huggies'in yüzme bezi, emziren anneler için göğüs pedleri, göğüs pompaları, envai çeşit emzik ve biberon, sürüyle şampuan, krem, sabun, diş fırçası, diş macunu, vesaire vesaire...

"Allah Allah? Ben bir şey mi kaçırdım?" diye bir düşündüm... Bu kadar çeşit... 2 sene içinde... Ne zaman? Nasıl?

Annelerin işini kolaylaştıran bunca ürünün piyasada kolaylıkla bulunur hale gelmesi elbette sevindirici...

Ancak bu işin tüketim kısmı...

Mamaların çeşidini arttırmak, bezleri kız/erkek diye ayırmak, süt kutularının üstüne Tweety, diş macunlarının üstüne Barbie resimleri koymak kolay.

Ne zaman ki arabalar kaldırımları otopark olarak kullanmaktan vazgeçecek, kapalı ortamlarda GERÇEKTEN sigara içilmeyecek, çocukların oto koltuğunda oturması kanun ile zorunlu hale getirilmenin ötesinde anne-babalar başka bir alternatif olmadığının farkına varacak, ve sokaklarda bebek arabasıyla gezerken kaldırımlara inip çıkmak adeta bir off-road pistinde geziyormuş hissiyatı vermemeye başlayacak, işte o zaman gerçekten bir şeylerin değiştiğine ikna olacağım.

"HypnoBirthing Babası" ne yapmalı?

2009-05-13T18:30:00.016+03:00

HypnoBirthing ile doğum yapan annelere "HypnoBirthing Annesi" denildiğine göre, doğumun vazgeçilmez bir parçası olan babalara da neden "HypnoBirthing Babası" denilmesin?

Babalar doğal doğum sürecinde çok önemli bir role sahipler... Bu yüzdendir ki babanın da doğuma hazırlanmış olması çok çok önemli...

Biz Doğan'la Deniz'in doğumuna birlikte hazırlandık. O da benimle bütün derslere geldi; gerektiğinde notlar aldı; sorular sordu; nerede ne yapması, ne söylemesi gerektiğini öğrendi. Vücut dilimi okumayı, doğum esnasında ben birşey söylemesem de neye ihtiyacım olabileceğini tahmin etmeyi anladı. Ve sonuç ikimizin de unutamayacağı bir deneyim oldu.

Aşağıda paylaştıklarım HypnoBirthing dersleri konusunda öğrendiğimiz ve Deniz'in doğumu sırasında uyguladığımız babaya düşen görevler...

Hatırlatmak, hatırlatmak, ve tekrar hatırlatmak - Doğum saatlerle ifade edilen ve sürekli ama yavaş ilerleyen bir olay olduğu için babanın üstüne düşen en önemli görev annenin derste öğrendiği, doğumun ilerleyişi sırasında uygulamayı unutabileceği her şeyi hatırlatmak: Nefes egzersizlerini yapmak, pozisyon değiştirmek, tuvalete gitmek, ...
Masaj yapmak - HypnoBirthing tamamen rahatlama ve gevşeme odaklı olduğu için babanın derslerde öğretilen ve doğum sırasında uygulayacağı masaj teknikleri anneyi iyi hissettiriyor. Özellikle annenin beline yapacağı karşıt-basınçlı masajlar kasılmalarla ve ağrılarla başa çıkmayı büyük ölçüde kolaylaştırıyor.
Su içirmek - Prensip olarak bazı hastaneler doğum sırasında annenin herhangi bir şey yiyip içmesine karşı çıksa da (olası bir sezaryen ve narkoz alımı sırasında midenin boş olması gerekiyor) doğal doğumu destekleyen ve herhangi bir risk faktörü görmeyen doktorlar bunu görmezden gelebiliyor. Tıbbi bir neden olmadığı takdirde serum da doğal doğumun bir parçası olmayacağı için sıvı alımı çok önem taşıyor.
Cesaretlendirmek - Hollywood filmlerinde gördüğümüz hastaneye son anda paldır küldür yetişilen sahnelerin aksine oldukça yavaş ilerleyen gerçek doğum sırasında anne yer yer yorgunluğun da etkisiyle ümitsizliğe kapılabiliyor. Örneğin ben, Deniz'i avuçlarıma almadan belki beş dakika önce, son kasılmaların verdiği rahatsızlık ve yorgunlukla "Yeter! Ben eve gidiyorum, bebek orada kalabilir!" dediğimi hatırlıyorum. O anda Doğan "Aşkım, çok az kaldı, ha gayret!" demese gerçekten ayaklanıp gitmeye kalkışabilirdim.
Cesaretini yitirmemek! - Her ne kadar filmlerde görmeye alışık olduğumuz, annenin çaresiz ve zavallı görünüşlü babaya "Senin yüzünden bu durumdayım!" diye bağırdığı sahneler gerçekte yaşanmasa da anne yer yer umutsuzluğa kapılıp agresif olabiliyor. En azından biz böyle bir durum yaşadık. Zavallı Doğan'ın stresini atmak için çiğnediği sakızının kokusu zaten hamilelik boyunca müthiş hassaslaşan burnumu öyle bir rahatsız etti ki "Çek şunu!" diye bağırdım. Bunun gibi olası durumlarda babanın alınganlık yapmaması ve soğukkanlılığını koruması çok önemli. Nitekim normal şartlarda beni gıcık etmek için o sakızı belki de burnuma yapıştıracak olan sevgili eşim derhal ondan kurtulup beni destekleme misyonuna tüm sakinliği ile kaldığı yerden devam etti.
Ortamı rahat ve sessiz tutmak: Rahatlama tekniklerinde konsantrasyon -hele de kasılmalar sırasında- çok önem taşıdığı için babanın ortamı annenin istekleri doğrultusunda tutması, anne loş ışık istiyorsa ışıkları kapatması, müzik istiyorsa rahatlatıcı melodilerin devamını sağlaması gerekiyor.
Yaratıcı olmak: Doğum, her ne kadar derslerle, araştırmayla, okumayla hazırlanılsa da, bir bilinmeyen... Sürecin uzunluğunu/kısalığını, kasılmaların şiddetini önceden kestirmek mümkün olmadığı için derslerde öğrenilen teknikler her zaman yeterli olmayabiliyor. Bu yüzden de babaya gidişata göre yaratıcı teknikler geliştirme, anneyi ne rahatlatıyorsa onu devam ettirme görevi düşüyor.

Gerek HypnoBirthing gerekse diğer doğal doğum tekniklerinin -muhtemelen kötü karma yaratmamak için- çok fazla üzerinde durmadığı ama bence çok önem taşıyan bir nokta da herhangi bir terslik anında anneye yine gerekli desteği verebilmek. Bebeğini doğal yollarla doğurmayı gerçekten isteyen her annenin en büyük korkusu bir problem olması halinde ilaç almak ya da sezaryene başvurmak zorunda kalmaktır. Bu noktada doktora duyulan güven çok önemli... Tıbbi bir müdahale yapılması gerektiğinde aylardır doğal doğuma hazırlanan annenin yaşayacağı hayal kırıklığını gidermeye çalışmak da yine babaya düşüyor.

Ben ve Doğan HypnoBirthing deneyimimizi her ne kadar Amerika'dayken yaşamış olsak da artık Türkiye'de de bu konuyla ciddi olarak ilgilenen ve gereksiz tıbbi müdahale ve sezaryenin sakıncaları konusunda farkındalık yaratmaya çalışan insanlar var. Doğal doğum konusunda oldukça başarılı işler yapan Dr. Hakan Çoker sayesinde bu insanlara geçtiğimiz günlerde 10 kişi daha eklendi. Marmaris'te yapılan ve sadece Türkiye'den değil, civar ülkelerden de katılımcıların olduğu Uluslararası HypnoBirthing Konferansı'nın sonunda HypnoBirthing konusunda aktif olarak çalışmaya başlayan 10 eğitimci daha var artık Türkiye'de...

Elbette doğal doğumun yaygınlaşması ve gereksiz sezaryenlerin uygulanmaması konusu önce doktorlardan başlıyor. Ancak anne-babalar da üzerlerine düşen görevleri yapıp, doğal doğumun gerekliliği ve güzelliği konusunda kendilerini bilinçlendirirlerse bizim gibi HypnoBirthing anne ve babalarının sayısı gün geçtikçe artacaktır.

"Çalışmayan Anne" Sendromu

2009-05-13T11:36:00.024+03:00

İngilizcedeki "Stay-at-home Mom" terimi Türkçeye "Çalışmayan Anne" olarak giriyor. Adil olmadığını düşündüğüm, sanki evinden fiziksel olarak çıkıp para kazanacağı bir işe gitmeyen anneler günlerini çocuğuyla oynayarak, sevgi kelebeği şeklinde gezerek, çalışma hayatının stresinden uzak, huşu içinde geçiriyormuş gibi bir anlam barındırıyor "Çalışmayan Anne" terimi... Bu terimi kullanmayı sevmediğim için yeni tanıştığım insanlar bana "Ne iş yapıyorsun?" diye sorduklarında "Oğlumu büyütüyorum" diyorum. "İşim bu..."

Deniz doğmadan çok önce "Maddi durumum el verirse bir süre çalışmaya ara verip sadece çocuğumla ilgileneceğim" diye düşündüğüm ve eşim de benim bu görüşümü desteklediği için Deniz doğduktan kısa süre sonra işe geri dönmek gibi bir telaşım olmadı. Zaten Amerika'dan yeni döndüğümüz için halihazırda bir işim yoktu. Yıllar boyu "Başkalarına iyiliğim dokunsun" düşüncesiyle sivil toplum örgütlerinde çalışan ben Türkiye'deki sivil toplum örgütlerinin işleyişiyle henüz çok alakadar olmadığım için herhangi bir arayışa girmedim.

Her şeyin ötesinde evde çocuğumla olabildiğim için çok mutlu ve şanslı hissediyordum kendimi...

Ancak ipin ucunu biraz kaçırmışım sanırım.

"Amerika'da yaşıyor olsaydık temizlikçi kadınımız, bakıcımız mı olacaktı sanki? Ben heeeer şeyi kendim yaparım, çocuğumu da kimseye baktırmam. Hem işim ne, gücüm ne? Ben çalışmazken ne diye başkası baksın çocuğuma" diye başladığım çocuk büyütme misyonum meğer "Çalışmayan Anne Sendromu" olarak adlandırdığım bir hal almış.

Psikolojide hakikaten bu isimde bir hastalık tablosu var mı bilmiyorum, ama Deniz'in okulundaki, Deniz'den yakınmak üzere görüştüğüm psikolog, yaklaşık bir buçuk saat süren ve adeta benim için bir terapi seansına dönüşen bir görüşmenin sonunda bana "Sizin çalışmaya başlamanız lazım" tavsiyesinde bulununca tabii ki dumura uğradım.

"Ama... ama benim işim Deniz" diyecek olduğumda da "Zaten problem orada... Siz Deniz'i kendinize proje edinmişsiniz. Ve istediğiniz gibi şekillendiremediğinizi düşündüğünüzde de hayal kırıklığına uğruyorsunuz" diye bir tespitte bulununca işin ciddiyetini anladım.

Deniz'e son zamanlardaki bağırmalarım... Ardından "Çocuğuma nasıl bağırırım, ne biçim anneyim ben?!" diye ağlamalarım... "Deniz niçin bu kadar yüksek sesli? Bu kadar hareketli? Neyi yanlış yapıyorum?" şeklindeki sorgulamalarım hep bu yüzdenmiş meğer.

Yanlış yaptığım şey "çalışmayan" ya da "evde oturan" anne olmanın artık bana fazla geldiğini, özellikle Deniz okula başladıktan sonra kendimi iyice boşlukta hissetmeye başladığımı fark edememekmiş.

Başkalarından yardım almanın ve Deniz'den zaman zaman uzak kalmanın beni kötü bir anne yapmayacağı gibi Deniz'in de psikolojisini bozmayacağını, para karşılığı çalışıyor olmasam bile "çocuğunu büyütmek için işi bırakan anne" pozisyonun en az "çalışan anne" kadar yorucu olduğunu, ben "çalışan anne" olsaydım da doğru ayarlarla Deniz'in normal bir şekilde büyüyebileceğini görememekmiş.

"Çalışmak zorunda olsaydım Deniz'i başkalarına bırakacaktım", ya da "Amerika'da yaşıyor olsaydım tek başıma altından kalmak zorunda olacaktım, öyleyse şimdi neden yapamıyorum" türünden kıyaslamalara girmek, fazla mükemmeliyetçi olmak ve olayları fazla analiz etmekmiş.

Ama en büyük hatam oğlumun sadece 2,5 yaşında olduğunu, daha da önemlisi onun başlı başına bir kişilik olduğunu fark edememek ve istemediğim bir hareket yaptığında onun gelişmekte olan karakterine vermeyip "Ben nerede hata yapıyorum?" diye düşünmekmiş.

Şimdi -içim sızlayarak da olsa- haftada dört gün okula gidiyor Deniz. Daha bundan bir sene öncesine kadar "3 yaşından önce yuvaya falan vermem" diyen ben haftanın dört günü 2 buçuk yaşındaki oğlumu sabahtan öğlene kadar başkalarına emanet ediyorum. Çalışmayıp para kazanmayan bir anne olmanın da ötesinde, kocasının çalışıp kazandığı parayı oğlundan uzak olmak için harcıyor, ve bunun "OK olduğuna" ikna etmeye çalışıyorum kendimi... Çünkü fark ettim ki sadece "birisinin annesi/dadı/temizlikçi/aşçı" kimliğinde yaşıyor olmak mutsuz ediyor beni... Fark ettim ki, sabah evden çıkıp işe gitmesem de günün sonunda "Bugün kendim için ne yaptım?" sorusunun cevabının "Hiçbir şey" olmaması gerekiyor.

Artık biraz daha kabullendim. Deniz'i okula götürürken hala suçluluk hissetsem de, biliyorum ki bunun sonu yok. Çalışıyor olsaydım da oğlumu bırakıp işe gitmenin verdiği suçluluk hissiyle boğuşacaktım. Anne olmak bu herhalde... Hep "Çocuğum için en iyisini yapmıyor muyum acaba?" şüphesiyle yaşamak.

Varsın, o da olsun.

7'den Önce Çok Erken!

2009-05-12T20:29:00.011+03:00

AÇEV'in oldukça ses getiren 7 ÇOK GEÇ! kampanyasından yola çıkarak ben de kendi küçük kampanyamı başlatıyorum:

7'den Önce Çok Erken!

Amacım AÇEV'le zıtlaşmak değil. Kampanyalarını destekliyor ve çok önemli bir konuya dikkat çektiklerini düşünüyorum. Zaten benim küçük kampanyamın da isim benzerliğinin (bu durumda anlam zıtlığının) ötesinde bir alakası yok AÇEV'in bu girişimiyle.

Ben Deniz'in sabahları 7'den önce uyanmasını protesto ediyorum!

Bir insan uyandıktan üç saat sonra tekrardan uyumak isteyeceği bir kıvama geliyorsa neden 6 buçukta kalkar da, mesela, 8'e kadar uyumaz?

Bu soruyu Deniz'e sürekli soruyorum ama henüz tatmin edici bir cevap alamadım.

Sen tut, akşam yemeğini doğru dürüst yeme, ondan sonra yemeğini önünden aldılar diye cinnet getir, o cinnetin verdiği halsizlikle akşam 7 buçukta yatağa gir, 8'de uyu, sonra sabahın 6'sında karnın guruldayarak uyan. Ve tüm hane halkını da uyandır. Olacak iş mi bu?!

Tüm çocukların anne/babalarının geç yattıkları günlerin ertesinde özellikle normalden erken kalktıkları bilimsel olarak kanıtlamış bir gerçek mi bilmiyorum. Ama bizim evimizde olaylar kesinlikle bu yönde gelişiyor.

Ne zaman bir önceki gece azıcık keyif yapalım, biraz şarap içelim, ya da bir filme takılalım deyip normalden geç yatsak Deniz -istisnasız her seferinde- normal saatinden en az yarım saat erken kalkıyor.

Deniz'in normal uyanma saati 10:00 olsa ve bunu 9 buçuğa çekse çok canımız yanmayacak. Ama zaten saat 7:00 olmadan "Anneeeeeaaaah! I woke upped!" diye bağıran oğlan 6'yı 20 geçe hortlayınca biz de haliyle bütün gün hortlak gibi geziyoruz.

Kendisi soğuk sulardan serin... Ne de olsa günün ortasında 1,5-2 saat kestiriyor. Olan bana oluyor. Akşamı zor ediyor, saat 8 buçuk oldu mu uyuklamaya başlıyorum.

Bu mu ilahi adalet?!

İşte bu yüzden ben de kendi kampanyamı başlatıyor ve oğlumun sabahları hortlamasını protesto ediyorum: 7'den Önce Çok Erken!

Mumu

2009-05-11T10:01:00.023+03:00

"Where's my Mumu???"

Gün içinde Deniz'den en sık duyduğumuz şey...

Pardon... En sık duyduğumuz kelime tabii ki "No." Sonra "Not yet." Ondan sonra Mumu...

Mumu, Deniz'in uyku arkadaşı. Ama sadece iki senedir her uykusuna birlikte yattığı, bir yandan kendi parmağını emerken bir yandan da saten patilerini okşadığı uyku arkadaşı değil. Aynı zamanda da anneden azar işitince, babadan paparayı yiyince, sığınacak birini aradığında hep yanında olan can dostu...

Mumu'yu Deniz'in yatağına koyduğumda henüz 5 aylıktı. Kendi kendine uyumayı yeni yeni öğreniyordu ve kendini yanlız hissetmesin, uykuyla bağdaştırsın, bir yandan da plastik köşeleriyle dişlerini kaşısın diye yanına alıp yanına koydum. İngilizce'de "Security blanket" olarak bilinen, Charles Schultz'un meşhur Peanuts çizgisinin asil karakteri Linus'la birlikte İngilizce'ye yerleşen, ve Türkçe'de tam kelime karşılığı olmasa bile bugün psikolojide de yerleşmiş olan bu "güvenlik objesi", o zamanlar hafız gibi okuduğum Baby Center'da da Amerikan Pediatri Derneği'nin "Caring For Your Baby and Young Child" kitabında da şiddetle tavsiye edilmekteydi. Ben de renklerini beğendiğim bir tanesini alıp Deniz'in yatağına koydum. (İnek şeklinde olduğu için de adı Moo Moo kaldı)

Anneliğim boyunca yaptığım en akıllıca hareketlerden biriymiş meğer...

İlk başlarda yüzüne bile bakmadı. Ama ben bıkmadan, usanmadan her uykuda yatağına koydum. Pusetinde uyutacaksam pusetine koydum. Zamanla benimsemeye başladı. Yatağına her koyduğumda, uyudu mu diye bakmak üzere geldiğimde bir köşesinden tutmuş buluyordum Mumu'sunu.

Bir süre sonra günlük dilimize şöyle birşey yerleşti: Deniz'in Mumu'su nerede? Evden çıkacakken herşeyi aldık mı diye kontrol edeceğimiz zaman bir de Mumu'yu aramaya başladık.

Deniz o kadar benimsedi ki Mumu'yu, çamaşır makinesine atıp yıkamama fırsat vermeyecek kadar bile ayrılmaz oldu. Panik içinde iki Mumu daha aldık biz de. Birini çantaya, birini de evde yedeğe ayırdık. Allah göstermesin başına birşey gelir, biz tedbirli olalım diye.

O kadar çok faydasını gördüm ki Mumu'nun... Sadece Deniz uykuya dalacağı zaman değil, aşı olurken, kendini iyi hissetmezken, yorgunken hep imdadımıza yetişti Mumu.

Anne olacak arkadaşlarıma da hep bir "Mumu" edinmelerini tavsiye ettim; bebek hediyesi alacağım zaman Mumu-vari minik battaniyeleri tercih ettim.

Artık eskisi kadar yapışık değiliz Mumu'ya. Ne de olsa büyüyoruz. Gün içinde onsuz gezebiliyoruz. Uyanınca onu yatağa bırakıyor, ama uykumuz gelir gelmez yine ona sarılıyoruz.

İyi ki var Mumu.

Her eve lazım.

Nasıl 'HypnoBirthing Annesi' oldum?

2009-05-09T20:11:00.013+03:00

HypnoBirthing derslerimiz sırasında bu yöntemle doğum yapmış annelerden 'HypnoBirthing Annesi' olarak söz ederdik.

Ben de 25 Kasım 2006'da o annelerin arasına katıldım.

Oldukça rahat bir hamilelik geçirdim. İlk aylardaki mide bulantısı ve maalesef bugün –doğumdan iki buçuk sene sonra- bile devam eden fesleğen kokusuna olan tahammülsüzlük dışında oldukça kolay ve keyifli bir 9 ay yaşadım. Miami gibi sıcak bir memlekette yaşıyor olmanın avantajını kullanarak hamileliğimin başından sonuna kadar bol bol yüzdüm. Çalışmıyor olmanın verdiği rahatlıkla sürekli dinlendim. HypnoBirthing derslerinde verilen rahatlatıcı CD ve müzikleri düzenli olarak dinleyerek rahatladım. Herhalde hayatımda bir daha yaşayamayacağım güzellikte bir 9 aydı benim için...

Hamileliğimin beşinci ayından itibaren Braxton Hicks kasılmaları denilen hazırlık kasılmalarını yaşamaya başladım. Derslerde öğrendiğimiz özel nefes alma teknikleri son zamanlarda giderek baskınlaşan bu kasılmalarla başa çıkmamı sağlıyordu.

38. haftanın bitimine doğru artık her gün giderek artan kasılmalar yaşamaya başladım. Her biri bir öncekinden daha şiddetli olan bu kasılmalar o anda her ne yapıyorsam durmamı ve nefes ve esneme tekniklerini uygulamamı gerektiriyordu.

Doğumu beklediğimiz 3 Aralık’tan 8 gün önce, 25 Kasım Cumartesi sabahı saat 5’te sancıyla uyandım. Son günlerde yaşadığımdan daha farklı, daha şiddetli bir histi; ve anladım ki bebeğimin “Ben geliyorum!” demesiydi bu…

Doktorum kasılmalar belirli bir düzende gelmeye başlayana kadar evde kalabileceğimi söylemişti. Her kasılma 5 dakika arayla, yaklaşık 30 saniye sürene kadar hastaneye gitmeme gerek yoktu. Doğum tarihinden iki hafta önce yanımıza gelen annem bir yandan, Doğan diğer yandan saat tutuyor, sancıların sıklığını ve süresini not ediyorduk. Annemi de çok iyi hazırladığımız için evde çok güzel bir huzur ortamı vardı. Arka planda dersler sırasında da dinlediğimiz Steven Halpern’in rahatlatıcı müziği çalıyordu. Bir yandan da sürekli pozisyon değiştiriyor, bazen koltukta uzanıyor, bazen merdivenlerde esniyor, bazen de pilates topunun üstünde rahatlayarak kasılmaları atlatıyordum.

Öğlene doğru 11 buçukta kasılmaların sıklığı yaklaşık 6 dakikaya inince evimize yarım saat mesafedeki Mt. Sinai hastanesinin yolunu tuttuk. Arabada Doğan ve annemin dışında son 5 aydır Doğan'la kelimenin tam anlamıyla aramıza giren boyum büyüklüğündeki yastığım da vardı. Zaten son günlerde ona yapışık geziyordum.

Hastaneye vardığımızda önce gerçekten doğumun başlayıp başlamadığını kontrol etmek için bizi bir hazırlık odasına aldılar. Buradaki bekleyiş çok stresliydi; çünkü yaklaşık 6 saattir sancılanıyor olmama rağmen eğer bekledikleri kadar ilerlemiş olmasaydım eve geri dönmemiz gerekecekti.

Muayenenin sonucunda doğumun gerçekten başladığını ve oldukça ilerlediğini anlayınca bizi odamıza aldılar. Tercihimizi hem doğumu yapabileceğim hem de sonrasında hastaneden çıkana kadar kalabileceğim özel odadan yana yapmıştık. Böylece doğum için doğumhaneye gitmeme gerek olmayacaktı. Odaya yerleştik. Yine Steve Halpern’in rahatlatıcı müziğini çalmaya başladık ve ben canım yastığıma sarılıp olayın akışını vücuduma ve bebeğime bıraktım.

HypnoBirthing'i bu kadar benimsememin bir başka nedeni de, kadının kendi vücuduna olan güvenini arttırmasının yanısıra, babayı da doğum sürecinin vazgeçilmez bir parçası haline getirmesi oldu. Tüm dersler boyunca Doğan da doğum sırasında ne yapması gerektiğini, ne zaman saçımı okşayıp ne zaman su içmemi hatırlatması gerektiğini öğrendi. Gerçekten de ne zamanki sancılarım giderek sıklaşmaya ve şiddet olarak da artmaya başladı, Doğan'ın desteği daha da önem kazandı. Eğer o beni sürekli destekleyip rahatlatmasaydı herhalde kolay kolay bu işi bitiremezdim.

Annemi de çok güzel hazırlamıştık. O da nerede ne yapması gerektiğini çok iyi anlamıştı, ve ihtiyacım olduğu zamanlarda beni rahatlatmak için sürekli yanımdaydı.

Mt. Sinai hastanesi ve özellikle benim doktorum doğal doğum ve HypnoBirthing konusunda deneyimli oldukları için her şey tam istediğimiz gibiydi. Serum ve düzenli monitör de olmak üzere hiçbir tıbbi müdahaleyi gerek olmadığı müddetçe istemediğimi belirttiğimde anlayışla karşıladılar. Su içmeme, kasılmalarla başa çıkmak için istediğim gibi hareket etmeme hiç karşı çıkmadılar.

Hemşiremiz de isteklerimize çok saygılıydı. Aralıklı olarak bebeğin kalp atışlarını dinlemeye geliyor, beni muayene ediyor, sonra da bizi yalnız bırakıyordu. Deniz'in gün ışığına çıkmaya karar verdiği noktada doktorumu odaya çağırdı.

Bu noktadan sonra tamamıyla içgüdülerimle hareket ettim. Doktorumun yönlendirmesi, Doğan'ın telkinleri, annemin saçımı okşaması ile birlikte yaklaşık 45 dakikanın sonunda Deniz avuçlarımın arasındaydı. Her şey o kadar doğal ilerlemişti ki doktor bebeğimi bana çıkarttırmıştı içimden...

Deniz'i ellerimin arasına aldığım anla ilgili ilk hislerim ne kadar sıcak, kaygan ve küçük olduğuydu… 3 kilo 230 gram... 230 gramı da var... Adeta 1 paket kıyma ağırlığındaki bu kadar küçük birşeyin böylesine kusursuz olması o kadar mucizevi ki... Kıpkırmızı dudakları, 10 parmağı, her parmağının üzerinde muntazam tırnakları, itilip sıkışmaktan yamulan ve hemşirenin korkmayalım diye hemen şapkasını giydirdiği kafasının üstündeki simsiyah saçları.... Kusursuz...

Bundan 45 dakika öncesine kadar "Bebek bir çıksa da ben de iyi bir uyusam" diye düşünen, hatta bir ara "Yeter! Ben eve gidiyorum. Kendisi orada kalabilir, bu iş bitmiştir" diyen ben bebeğimi gördüğüm anda bütün yorgunluğumu, acıyı unutmuştum:

"Demek senmişsin beni habire tekmeleyip duran... 5 dakikada bir tuvalete koşturan... Karnımın içinde hıçkırıp da göbeğimin üzerindeki tabağı düşürmeye kalkan... Kıpır kıpır oradan oraya debelenirken baban 'Bana bir masal anlat Baba'yı söylediğinde durup dinleyen... Senmişsin benim hayatımın yeni anlamı. Hoşgeldin hayatıma..."

Deniz'in doğumu hayatımda şimdiye kadar yaşadığım en muhteşem, en unutulmayacak gündü. Biliyorum ki bin kere daha aynı tercihi yapacak olsam hiç düşünmeden yine doğal doğumu seçerim. Canım yandı mı? Hatırlamıyorum. Çünkü o günle ilgili aklımda kalan en son şey canımın yanması. Oğlumu kucakladığım anı ise hiç unutamayacağım.

Arkadaşım Müzik

2009-05-08T12:01:00.021+03:00

Biz Deniz'le genelde evde radyo dinliyoruz.

Çoğunlukla da TRT Radyo 3'ü tercih ediyoruz.

Klasik müzik, pop müzik ve jazz müziği çok güzel harmanlıyorlar. Gerçi Deniz Jazz yayınının başladığı saatlerde yatmaya hazırlanıyor oluyor ama ben -Doğan eve vakitlice geldiyse- Deniz'i onun üstüne salıyor ve şarabımı alıp bu keyifli melodilerin tadını çıkarıyorum.

Radyo 3'te bir de Arkadaşım Müzik diye bir program var.

Cumartesi ve Pazar günleri saat 10.00'da yayınlanan bu program çocukların ilgisini çeken konuları işliyor:

Çocuktan Al Haberi: Çocuk sanatçıların, çocuk ve gençlik korolarının çocuklara ve gençlere yönelik sanat faaliyetlerinin, festival ve yarışmaların anlatıldığı, çocukları ve gençleri ilgilendiren yurt içi ve yurt dışı sanat olaylarının ve haberlerinin yer aldığı, çocuklar ve gençler için yazılmış müzik kitaplarının tanıtıldığı, müzik dergisi tarzında hazırlanan bölüm.
Ton Amca’nın Stüdyosu: Dünya çapında ün yapmış büyük bestecilerin çocukluk, gençlik ve olgunluk dönemlerine yönelik kısa dramatize öyküler.
Müzik Ellerimin Altında: Bir müzikseverin müzik dolabında mutlaka bulunması gereken temel eserleri tanıtan, çalgıların yakından tanınması için kolay algılanabilen konçertolardan, orkestra ve solo eserlerden örneklerin sunulacağı bölüm.

Her ne kadar Deniz programın içeriğini anlayabilmek ve takip edebilmek için küçük olsa da dinlemesinde fayda olduğuna inanıyorum. En azından kulağı radyo denen şeye alışıyor.

Annem bize evde hep klasik müzik dinletirdi. Pazar sabahları Radyo 3'le uyanırdık. Klasik müziği ve genelde müzik dinlemeyi bu kadar sevmemde annemin sıklıkla dinletmesinin rolü olduğunu düşünüyorum.

Şimdi ben de aynısını oğlum için yapıyorum. CD player'ların neredeyse tavanaralarına kaldırılmak üzere olduğu, benim artık hızına yetişmekte oldukça zorlandığım bu MP3 devrinde bu tip spontane programların öneminin daha da arttığı kesin...

Arkadaşım Müzik'ten sonra Pazar günleri bir de TRT Çocuk Korosu'nun yarım saatlik bir programı var.

Her ikisi de dinlemeye değer...

TRT Radyo 3'ün frekanslarının listesi burada. Yayın akışı ise bu adreste: http://www.trt.net.tr/Radyo/RDAkis.aspx?gunler=1&kanal=2&akistur=1&tdgun=0&control=-1

Neden Doğal Doğum? Neden HypnoBirthing?

2009-05-07T20:59:00.009+03:00

Doğal doğum nedir? Adı üstünde: Doğal... Olması gerektiği gibi... Gereksiz müdahaleler olmadan... Binlerce yıldır olduğu gibi...

Dün bir anne-çocuk dergisini karıştırırken günümüzün ünlü annelerinden biriyle yapılmış olan bir röportajı okudum. Sezaryeni 'tercih' etmiş olan bu anne gerekçesini "Ben normal doğum yapacak kadar cesur biri değilim" diye açıklamış.

"Vay be! Meğer ben ne cesur insanmışım" diye düşündüm kendi kendime. Kuzenimin elindeki ölü kelebekten kaçacağım diye boş havuza düşüp dişini kıran ben aslında ne de çetin cevizmişim.

Ya da... Birileri bu kadıncağıza doğal doğumla ilgili korku hikayeleri anlatmış. Acı, kıvranma, çığlık, ter, bağırma, çağırmadan ibaret, ancak ve ancak "cesur" kadınların haddine düşen bir olay olduğunu söylemiş.

Ortada yanlış birşeyler var.

İşte HypnoBirthing bu yanlışlığı düzeltmeye çalışan, doğal doğumla ilişkilendirilen ‘ağrı ve acı’ kavramlarına bambaşka bir tanımlama getiren bir yöntem.

Daha hamile kalmadan önce tıbbi bir gereksinim olmadığı takdirde sezaryene yönelmeyeceğimi biliyordum. Deniz’e hamileyken de bu görüşüm değişmedi. Doğal doğum istediğimi doktorumla paylaştığımda kendisinin de keyfi sezaryeni hiç tavsiye etmediğini öğrenmek beni çok rahatlattı. Ancak doktorum ilaçsız doğum yapmak istiyorsam kendimi bu konuda bilgilendirmem gerektiğini, çünkü ciddi bir ağrının söz konusu olacağını ve hazırlıksız gelirsem büyük ihtimalle ilaç almak isteyebileceğim için moralimin bozulacağını söyledi; ve bize son zamanlarda doğal doğum konusunda yeni bir yaklaşım olan HypnoBirthing'i tavsiye etti.

Doktoruma çok güvendiğim için tavsiyesine uydum ve verdiği telefonu aradım. Telefona çıkan ve HypnoBithing derslerini veren Vivian'ın sesi o kadar güzel, o kadar rahatlatıcıydı ki, anında yakınlık hissettim kendisine, ve doğal doğum fikrine daha çok ısındım.

Vivian verdiği derslerden birine Doğan'la birlikte misafir olarak katılmamızı tavsiye etti. Dersin sonunda kararımızı vermiştik: Biz de bebeğimizi HypnoBirthing yoluyla dünyaya getirecektik.

Doğuma 5 hafta süren bir kurs ile hazırlandık. Derslerin hepsi birbirinden rahatlatıcı ve bilgilendiriciydi. Kendisi hipnoz ve gevşeme teknikleri üzerine uzman olan ve o güne kadar birçok kadının HypnoBirthing ile doğum yapmasına tanık olan Vivian bize doğumun filmlerde görmeye alıştığımız çığlıklı, koşturmalı, hastaneye-son-anda-yetişmeli, eşine “Hepsi senin suçun!” diye bağırmalı sahnelerden çok farklı olduğunu, normal bir doğumun oldukça uzun, yer yer neredeyse sıkıcı bir süreç olduğunu anlattı.

HypnoBirthing’in en önemli ve farklı tarafı öğretilen rahatlama teknikleri. Ben aslında hipnoz tekniğiyle rahatlayıp gevşeyebilen bir insan değilim. Ya da olmadığımı düşünürdüm. Ancak derslerde gösterilen teknikler, dinletilen müzikler, söylenen rahatlatıcı sözler ister istemez gevşemeye itiyor insanı…

HypnoBirthing kadına, kendi vücudunun doğumun üstesinden nasıl geleceğini bildiğini adeta kanıtlıyor.

Anne hiçbir şey yapmasa da, hiçbir ilaca, hiçbir müdahaleye gerek olmadan annenin bütün kasları, bütün organları bebeğin doğum kanalına girmesi, orada kendi hızında ilerlemesi ve gerektiği zaman da anneden ayrılarak dünyaya gelmesi için inanılmaz bir uyum içinde çalışıyor.

Genelde ‘sancı’ ya da ‘ağrı’ diye adlandırılan kasılmaları doğal kabul edip, onların verdiği rahatsızlığı acı olarak değil de bebeğine kavuşma anının giderek yakınlaşmasının sinyalleri olarak algılayabilince daha bir farklı yaklaşıyor insan doğal doğum olayına…

HypnoBirthing ‘ağrıyı’ doğumun doğal bir parçası olarak görüyor ve korkulması gereken bir tabu olmaktan çıkarıyor. Her bir kasılmanın verdiği sıkıntıyla başa çıkmak için sadece rahatlatıcı nefes tekniklerini değil, kasılmaları atlatmak için çok etkili olan basınç noktalarını, esneme yöntemlerini de öğretiyor.

Keşke birileri bu ünlü anneye de HypnoBirthing'den bahsedip, kendinde olmadığını sandığı cesaretin aslında her kadının içinde olduğunu söyleseymiş.

Yapıştır, Tamamla, Boya! Harika bir seri...

2009-05-06T20:41:00.013+03:00

Doğan Egmont Yayıncılık tarafından 2 yaş ve üstü çocuklar için hazırlanan ve Çiftlik Hayvanları, Küçük Hayvanlar, Orman Hayvanları ve Vahşi Hayvanlar olmak üzere dört kitaptan oluşan nefis bir seri var piyasada. Ve artık Deniz'in kitaplığında da...

İlkini bundan birkaç ay önce Remzi Kitabevi'nde görüp almıştık. Resimlerin çok sevimli olmasının da ötesinde, boyama alanlarının büyüklüğü ve çizgilerin kalınlığı da Deniz'in yaşı için uygun görünmüştü gözüme.

Nitekim Çiftlik Hayvanları'nı Deniz'le bir nefeste (!) bitirdik. Ertesi hafta Küçük Hayvanlar'a başladık.

Uzun süre seriyi tamamlamak istedim ama Remzi'de bulamadım.

Bugün D&R'da geri kalan iki kitabı da bulduk ve tabii ki hemen aldık. Kitapların hepsi de birbirinden sevimli ve güzel düşünülmüş. Fiyatları (tanesi) 4,5 TL civarında (internetten alınca yaklaşık 1 TL daha ucuz), yani oldukça uygun. Tek olumsuz tarafı çıkartmaların kolay çıkmıyor olması. Özellikle Küçük Hayvanlar'dakiler Deniz'i "İİİİEEEEHHHHHH!" diye bağırtmakla kalmıyor, beni de deli ediyor.

Bir başka avantajı ise kitapların gerek boyut gerekse ağırlık (hafiflik) olarak çantada taşımaya çok uygun olması. Dışarıda yemek yemeye gittiğimizde Deniz masada kıpırdanmaya başlayınca hemen çıkarıveriyorum, ister çıkartmaları yapıştırıyor, ister yanımızda taşıdığımız pastel boyalarıyla boyama yapıyor.

2 yaş çocukları için uygun boyama kitabı çok fazla olmadığı için bu seri oldukça uygun ve sevimli bir seçim oluyor. Devamının gelmesi dileğiyle...

Anneler Günü için Alternatif Hediyeler

2009-05-05T06:50:00.023+03:00

Gazetelerdeki "Annenize mutfak robotu alın, ancak o şekilde mutlu olur" ya da vitrinlerdeki "Onu sevindirmek istiyorsanız mutlaka pahalı bir mücevher almak zorundasınız" türünden mesajlardan bıktım usandım.

Kendim senelerdir öyle bir hediye almıyorum anneme. Annem için, her sene başka bir sivil toplum kuruluşuna (STK) bağış yapıyorum.

Aklıma gelen STK'ları aşağıda listeliyorum. Asıl yapmak istediğim hangisinin Anneler Gününe özel sertifika ya da proje düzenlediğini listelemekti. Ancak birkaçı hariç beni doğru dürüst bilgilendiren olmadı (Bkz. Zorla iyilik YA-Pİ-CAM). Ben de oturup tek tek web sitelerinden bağış yapılabilecek linkleri buldum. Anneler Günü ya da değil, hepsi bir şekilde adına bağış yapılan kişiyi bilgilendiriyorlar nasıl olsa... Ve hepsi de çok güzel işler yapıyorlar.

Bu sene annesine maddi bir hediye almak yerine onun adına bağış yapmak isteyenler için aşağıdaki liste bir başlangıç olabilir. Elbette bu liste uzayıp gidebilir, bunlar sadece ilk etapta aklıma gelenler:

Türkiye Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfı (Koruncuk) - Bu sene 30. yılını kutlayan Koruncuk en az 20 TL bağış yapan herkese Anneler Günü için özel bir sertifika veriyor. Ayrıntılı bilgi için http://www.koruncuk.org/

Anne Çocuk Eğitim Vakfı (AÇEV) - Özellikle okul öncesi eğitimin önemini vurgulayan ve "7 Çok Geç" kampanyasıyla tanınan AÇEV de internet üzerinden kredi kartı ile ya da daha geleneksel yöntemlerle bağış imkanı sunuyor: http://www.acev.org/bireysel_destek.php?id=26&lang=tr

Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği (ÇYDD) - Geçtiğimiz günlerde Fazıl Say'ın muhteşem konseriyle 20. yaşını kutlayan ÇYDD'nin Anneler Günü ile ilgili özel bir sertifikası olup olmadığı konusunda henüz bilgi alamadım. Ancak web sitelerinden kredi kartı ile bağış kabul ediyorlar: https://secure.cydd.org.tr/bagisform.asp

Lösemili Çocuklar Vakfı (LÖSEV) - Kurulduğu 1998 yılından beri 5000'e yakın lösemili çocuk ve aileyi yaşama bağlayan LÖSEV, 50 TL ve üzerindeki bağışlar için "LÖSEV Yaşam Sertifikaları"nı istenen kişilere gönderiyor: http://www.losev.org.tr/v2/tr/content.asp?ctID=428. Ayrıca ISPANAK mağazasında satılan ve tedavi gören çocukların anneleri tarafından yapılan 38 çeşit ürün de Anne'ye 'dokunulabilir' bir hediye almak isteyenler için çok güzel alternatifler sunuyor.

Tüvana Okuma İstekli Çocuk Eğitim Vakfı (TOÇEV) - Ailesinin maddi yetersizliği sebebiyle okul hayatından mahrum kalan çocuklara okuma imkanı sağlamayı hedefleyen bu vakıf da internet üzerinden üstelik başkası adına da bağış yapma imkanı sunuyor: http://www.tocev.org.tr/bagis.asp Her ne kadar formu doldurduktan sonraki sayfa görüntülenemese de bağış yapmak üzere telefonla iletişime geçilebilir: 0 212 282 89 16

Türkiye Erozyonla Mücadele, Ağaçlandırma ve Doğal Varlıkları Koruma Vakfı (TEMA) - İnternet üzerinden bağış yapabilmek için üye olmak gerekiyor (Bağış yapmak bu kadar zor olmamalı!): http://www.tema.org.tr/Sayfalar/BizeKatilin/BagisYapin.html#

Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı (TEGV) - Türkiye'nin, eğitim alanında faaliyet gösteren en yaygın sivil toplum kuruluşu olan TEGV'in internet üzerinden bağış kabul edip etmediğini açıkçası ben anlayamadım. "Bağışçımız olun" linkinden sonra biraz kayboluyor insan sayfada. Ancak http://www.tegv.org/v4/# adresinde banka hesap numaraları var, daha detaylı bilgi herhalde vakıf merkezinden alınabilir: 0216 492 32 32

Zorla iyilik YA-Pİ-CAM!

2009-05-04T15:58:00.012+03:00

Elif: Deniz'ciğim, yapma.
Deniz: Yapicam.
Elif: Yapma dediysem yapma!
Deniz: YA-Pİ-CAM!

Ben de YAPİCAM. Zorla güzellik olmaz derler ama zorla iyilik olacak, en azından ben yapınca olacak.

Koruncuk'un Anneler Günü için hazırladığı sertifikaya burada yer verdikten sonra kendime dedim ki, "Ben en iyisi şöyle bir 10 tane kadar sivil toplum örgütünü arayayım. 'Bana bakın, ben 'Anneler Günü için alternatif hediyeler' şeklinde bir liste hazırlayacağım. Bugüne özel çalışmanız, sertifikanız, neyiniz varsa bana gönderin, ben de blogumda paylaşayım' diyeyim."

Ve aklıma gelen ilk isimleri aradım: ÇYDD, AÇEV, TOÇEV, LÖSEV, TEMA ve TEGV.

Daha önce bir doğum günümde arkadaşlarımdan hediye istemek yerine nakit para istemiştim. Yine ÇYDD'yi aramıştım; Baba Beni Okula Gönder kampanyası kapsamında para toplamıştık; ÇYDD de parayı Gaziantep'te bir okula göndermişti. ÇYDD süper çalışmış, her aşamada beni bilgilendirmişti. Ancak yine de bir eksiklik vardı. Ben böyle bir fikirle onlara yaklaştığımda benim üstüme atlarlar diye düşünmüştüm (en azından ben Amerika'da çalışırken biri "Size bağış yapmak istiyorum" dediğinde biz öyle yapardık) ama bana onu pek hissettirememişlerdi. Olsundu, yine de süper bir iş yapıyorlardı. Ve nihayetinde bağış yaptığımız okulun müdürü arayıp da yıllık kırtasiye ihtiyaçlarını karşıladığımız için teşekkür ettiğinde gözlerim dolmuştu, bunu da bağış yapan tüm arkadaşlarımla paylaşmış ve hepsine teşekkür etmiştim.

Bu doğum günü organizasyonunu yaptığım zaman ÇYDD'ye birkaç ay sonra oğlumun da doğum günü olacağını, aynı uygulamayı onda da yapmayı düşündüğümü söyledim. Ne de olsa Deniz'in birinci yaşını kutlayacaktık ve de ne hediye aldığını umursamanın ötesinde farkında bile olmayacaktı. ÇYDD'den takip eden aylarda bir telefon, bir e-mail bekledim. "Hayırdır Elif Hanım, böyle böyle birşeyden bahsetmiştiniz. Gerçekleştiriyor muyuz? Biz nasıl yardımcı olalım?" derler diye umdum. Ancak arayan soran olmadı. Ailemden de "Bize bak kız Elif! Bırak da oğlanın ilk doğum gününde istediğimiz gibi hediye alalım!" diye neredeyse tehdit boyutuna varan talepler gelince planı rafa kaldırdım.

Şimdi de TEMA'yı aradığımda benzer bir şaşkınlıkla karşılaştım:

Elif: İyi günler beyefendi... Benim bir blogum var, orada Anneler Günü için hediye almak yerine sizin gibi sivil toplum örgütlerine bağış yapılmasını teşvik etmek istiyorum. Sizin bugüne özel sertifika ya da bir çalışmanız varsa bana gönderin, ben de yayınlıyacağım.
TEMA Görevlisi: Yanlız 10,000 tane fidan bağışı yapmadan link veremezsiniz.
Elif: Efendim?..
TEMA Görevlisi: Web sitenizden link veremezsiniz.
Elif: Anlatamadım galiba... Naçizhane blogumdan size link vereceğim; size bağış yapılmasını teşvik etmek amacıyla böyle birşey yapmak istiyorum.
TEMA Görevlisi: Siz bilirsiniz...
Elif: Peki...

Yine hayalkırıklığı...

Türkiye'deki bu önde gelen sivil toplum kuruluşlarının 'potansiyel bağışçıları' (bu durumda ben ve çevrem) 'reel bağışçılara' çevirmek için daha kırk fırın ekmek yemeleri gerekiyor.

Geçmişte olsa bu duruma sinirlenir, etrafımdakilere bunlar hakkında verip veriştirirdim. Ama artık öyle değil. Ha ha! Benim de içimdekileri dışa vurabildiğim mini mini bir platformum var. O halde ne yapıyoruz? Orada burada söylenmek yerine oturup yazıyoruz, birileri duysun diye. Ki duyacak.

Daha da ileri giderek, kimsenin bana link mink göndermesini beklemeden ben oturup kendi "Anneler Günü için alternatif hediyeler" listemi hazırlayacağım. Hiç de öyle fidan dikmeme falan gerek yok (ki hem dikmişliğim, hem de diktirmişliğim var). Ne de olsa hepsinin web sitesi var. Bağış sayfalarına link veririm ben de!..

Gerek ÇYDD, gerek TEMA, gerekse diğerleri... Hepsi çok güzel, çok önemli, çok kutsal işler yapıyorlar ve desteklenmeleri gerekiyor. Sadece birisi "Size yardım etmek istiyorum!" dediğinde o kişiyi nasıl iyi hissettireceklerini öğrenmeleri gerekiyor.

Eminim o da olacak. Ama o olana kadar ben kendi yardımımı zorla YA-Pİ-CAM!

Pırlanta olmazsa sertifika olur.

2009-05-04T10:59:00.020+03:00

Amerika'da yaşadığımız zamanlarda anneme Anneler Gününde çiçek gönderirdim. Her ne kadar Ariş mücevher firması bunu tasvip etmese de (bkz. Pırlanta Olmazsa Olmaz) uzaklardan gönderebileceğim en uygun hediyenin çiçek olduğunu düşünürdüm.

Artık onu da yapmıyorum. Her sene farklı bir sivil toplum örgütüne annem için bağışta bulunuyorum.

Amerika'da bu sistem çok güzel işliyor. İnternet üzerinden kredi kartınız ile bağış yapıyorsunuz, annenizin (ya da adına bağış yaptığınız kişinin) adres bilgilerini veriyorsunuz, onlar sizin adınıza annenize kart, sertifika, her neyse gönderip onu bilgilendiriyorlar. Böylece siz hem özel bir günü kutlamış oluyorsunuz, hem de "Annenize maddi ve pahalı bir hediye almazsanız kötü bir çocuksunuz!" mesajı veren reklam tuzaklarına düşmemiş oluyorsunuz.

Bu sene Türkiye Korunmaya Muhtaç Çocuklar Vakfı da böyle bir seçenek sunuyor. Yapılacak en az 20 liralık bir bağış karşılığında resimdeki sertifikayı ister elden vermek üzere bağış yapan kişiye, ister adına bağış yapılan anneye gönderiyor.

Kendini Koruncuk ('Korunmaya Muhtaç Çocuk'un kısaltılmışı) olarak da adlandıran bu vakıf, sürekli duyageldiğimiz diğer sivil toplum kuruluşları kadar tanınmış olmasa da çok güzel işler yapıyor. Bu sene 30. yılını kutlayan Koruncuk, yaklaşık 20 senedir İstanbul'un Bolluca beldesindeki bir 'Çocukköyü'nde bebeklikten itibaren himayesine aldığı çocukları üniversiteden mezun olup kendi işini bulana kadar yetiştiriyor. Sadece maddi desteğin de çok ötesinde, onlara başlarını sokacak bir ev, sevgiyle büyütecek bir anne, beraber büyüyecekleri kardeşler de vererek doğal bir aile ortamı sağlıyor bu Koruncuk'lara... Köyü de, vakıf merkezini ve çalışanları da birebir gördüğüm için ne kadar güzel işler yaptıklarına bizzat tanık oldum.

Sertifikayı almak ve özel bir not ile birlikte Anne'ye göndermek için Koruncuk'un websitesini ziyaret etmek ya da 0 212 274 95 45'ten vakıf merkezini aramak yeterli...

Yaşasın Doğal Doğum Hareketi!

2009-05-03T22:50:00.004+03:00

Birçok insan Deniz'i doğal yollarla (epiduralsiz, serumsuz, kısacası hiçbir tıbbi müdahale olmadan) doğurduğumu duyunca "İnanmıyorum!" ya da "Vallahi helal olsun!" türünden tepkiler veriyor. Kimisi de "Yok vallahi, ben hayatta yapmam" derken bir yandan da "Sen kafayı yemişsin kızım" dermişçesine bakıyor bana.

'Doğal' demek 'olması gerektiği gibi' demek değil mi? O zaman neden birşeyi olması gerektiği gibi yaptığı için 'kahraman' ya da 'çatlak' etiketi yapıştırılsın ki bir insana?

Deniz'i doğururken HypnoBirthing yaklaşımını tercih etmiştim. İnsanın kendini gevşetmesini, rahatlatmasını gerektiren, doğumun akışını kendi vücuduna ve bebeğine teslim etmeyi ön gören bir metod. Miami'deki doktorum "Ben doğal doğum istiyorum" dediğimde HypnoBirthing'i önermişti. 5 haftalık bir kurs boyunca Doğan'la birlikte doğuma hazırlandık.

Deniz'in dünyaya gelişi çok muhteşem, tarifsiz bir deneyimdi. Doğan ve annem de benimleydi. Herşey o kadar doğal, o kadar güzel ilerledi ki doktor bebeği kendi ellerimle çekip çıkarttırdı içimden. Hiç unutamayacağım, bugün bile hatırladığımda kalbimi hızla çarptıran, gözlerimi dolduran anlardı.

Türkiye'ye döndüğümde deneyimimi doğuma hazırlanan bütün anne adaylarına anlatmak istedim. Yolda hamile kadın görsem durdurup "Bir engelin yoksa mutlaka normal doğum yap!" deme ihtiyacı hissettim (ama diyemedim). Bu ülkedeki yüzde 60, yüzde 80'lere varan sezaryen oranını hep çok ürkütücü buldum. Tıbbi bir gereksinim olmaksızın, önyargıdan başka hiçbir fikri olmadığı bir acıdan çekindiği için "Ben sezaryen istiyorum" diyen bir anne adayıyla karşılaştığımda "Yazık, neler kaçıracağının farkında değil" diye düşündüm.

Bu blog'u tutmaya başladıktan sonra "Acaba nasıl olur da bu konuda sesimi duyururum" diye düşünürken önüme bir fırsat çıktı. Öğrendim ki HypnoBirthing metodunun da aralarında olduğu doğal doğum yöntemleri hakkında Türkiye'de farkındalık yaratmaya çalışan ve bugüne kadar önemli yol kat etmiş olan bir grup insan var. Hamileler Kulübü adlı portalın kurucusu ve Doğal Doğum Hareketinin öncülerinden Jale Dural da bunlardan biri...

Şimdi HypnoBirthing deneyimimi Hamileler Kulübü üzerinden doğal doğum yapmak isteyen anne adaylarıyla paylaşacağım. Bir yandan bu blogda yazacaklarımı Doğal Doğum Hareketinin bünyesinde Jale Dural da kulübünde yayınlayacak. Çok heyecanlıyım. Benim paylaşacaklarım bir başka anneye de benzer hisleri yaşatabilirse ne mutlu bana...

"Allah sana senin gibi bir kız çocuğu versin"

2009-04-30T21:18:00.009+03:00

90'ına merdiven dayamış babaannem: Kızııım, Deniz kaç yaşında oldu şimdi?
Elif: İki.
90'ına merdiven dayamış babaannem: Tamam, bir de kız yap, postayı kes.
Elif: Peki!..

YA DA...

Orada burada karşılaştığım teyzeler, kız çocuk/torun sahibi insanlar: Allah sana senin gibi bir kız çocuğu versin.
Elif: Hı hı, amin...

Vermezse ne yapayım? Hem teknik olarak bu talebinizi erkek tarafına iletmeniz lazım ama neyse...

"Sağlıklı olsun da ne olursa olsun" klişe duyulsa da, tüm kalbimle bu inançta olduğumdan "İnşallah ikincisini yaptığımda kız olur" diye bir temennide bulunmuyorum.

Ama bugün bir duraladım...

Uzaktan şöyle bir baktım oğluma. O kadar hareketli, o kadar gürültülü, o kadar, o kadar, o kadar ki... "Allahım, bundan bir tane daha olursa ben ne yaparım evin içinde?!" diye aklımdan vallahi geçirdim.

Daaaaan, duuuun tavaları yerlere vuruyor. Kafkas Dansı yaparmışcasına koşup koşup dizlerinin üstünde yerde kayıyor. Arkadaşlarını, özellikle kızları sinir etmeye bayılıyor. Zavallı köpeğimiz Paphia'nin çektiklerine değinmiyorum bile.

Sürekli "Deniz'ciğim, no!", "Leave Paphia alone"; "Don't jump on people"; "Stop blowing raspberries when you have food in your mouth!"; DON'T THIS, DON'T THAT!

Bir de bu çıktı başımıza:
E: - Deniz'ciğim, do you want to eat pasta or pilaf with your dinner?
D: I don't want to eat pasta, I don't want to eat pilaf. I just want to play!
E: That's not an option.
D: That is an option.
E: (İçimden) Do you even know what an option is, you little midget?!

Müzik dersinde kızlar cici cici oturup şarkı söylerken güm güm tempo tutan, ders bitiminde kızları da kendine uydurup çığlık çığlığa koşturan bu veletten günün birinde bir tane daha olursa ben ne yaparım?

Herhalde zil takıp oynarım...

Pırlanta Olmazsa Olmaz!

2009-04-30T12:29:00.005+03:00

"Bir demet çiçek, bir kaç öpücükle bir Anneler günü daha geçmez. Ariş'e gelin, Anneler Gününüz pırlantalı olsun!"

YUH!

"Annenizi ne kadar seviyorsanız ona o kadar pahalı hediye alırsınız" mesajını veren çok reklam görmüştüm, ama birçok annenin dört gözle beklediği 'bir demet çiçek, bir kaç öpücüğün' bu kadar aşağılandığı bir reklam daha görmemiştim. Mutlaka vardır, ama ben görmemiştim.

İnanmıyorsanız buyurun kendi gözlerinizle bakın: http://www.arismedya.com/

Deniz'e de böyle öğreteceğim... "Oğlum bak, öyle beni salya sümük öpmekle, parka gittiğimizde yolduğun çimleri çiçek sanıp kucağıma bırakmakla bu iş olmaz. Baban tutsun minik elinden, git Ariş'e, artık Altın Kalpler Pırlantalı Düşleri mi alırsın, Damla Anturaj Yakut Yüzüğü mü tercih edersin, bilemeyeceğim. Doğumunda sana açtığımız banka hesabındaki para neye yetiyorsa onu al; yoksa öyle bir demet çiçek, bir kaç öpücükle karşıma çıkma bu Anneler Gününde, e mi yavrum?"

Iyk, midem bulandı.

Hikaye Okuma Saatleri

2009-04-29T20:28:00.013+03:00

Bu Hikaye Okuma Saati işine kafayı fena taktım.

Deniz'e 3 aylık olduğundan beri kitap okuyorum. O miniminicik haliyle kucağıma oturtup elime de kitabı aldığında tabii ki hiçbir şey anlamamıştı. Ama ben yine de okudum, uyku öncesi ritüeline çevirdim ve oğlumun ikinci kelimesi "pitap" oldu. (İlki "kaaga" idi).

Amerika'da yaşayan, çok sevdiğim, annelik stilini çok beğendiğim ve kendime yakın bulduğum bir arkadaşım var. Kızını haftada en az bir kere devlet kütüphanesindeki 'hikaye okuma saatleri'ne götürürdü. Prenses'in (ben kendisine öyle sesleniyorum) bir ara en sevdiği aktivitenin bu olduğunu söylemişti arkadaşım. Zaten kütüphanedeki kitapların herhalde yarısı evlerindeydi. O kadar güzel bir sistem geliştirmişler ki... Her gittiğinde yanlış hatırlamıyorsam yaklaşık 8 tane kitap alabiliyor. Onları geri verdiğinde yenisini alıyor. O kadar sevilen ve yaygın bir etkinlik ki bu hikaye okuma saati, değişik temalıları bile oluyor, pijama saati gibi mesela...

İçim gitti. "Hala Amerika'da yaşıyor olsaydık Deniz de bundan faydalanabilirdi" düşüncesiyle Kadıköy Çocuk Kütüphanesi'ni aradım. Aldığım cevap bir masalcı teyzenin olduğu, ancak düzenli olarak gelmediği, zaten de fazla bir talep olmadığı yönündeydi. Okul öncesi çocuklarına yönelik çok fazla kitaplarının da olmadığını söylediler.

Sırf bu amaçla çocuklar için kitabevi açmayı düşündüm. (You've Got Mail'i biraz fazla seyrettim galiba!) O sıralar yaşadığımız Feneryolu'ndaki apartmanın karşısında bir dükkan boşalıyordu. Doğan'a "Hadi tutalım, çocuk kitapçısı yapalım!" dedim. "Aşkım, bence çok güzel bir fikir, ve fakat D&R'lar seni bir lokmada yer" dedi. Ben de hüsranla bu hayalimden vazgeçerek yenilgiyi kabul ettim ve kendimi (ve Deniz'i) fırsat buldukça Kanyon'daki D&R'ın çocuk bölümüne attım.

Sonra... Sonra Mohini'de bir Tırtıl Kitabevi açıldı. Bir de gittim ki -- benim kitapçım! Hayalimde düşündüğüm yeri (biraz daha romantikti ve nostaljikti benim hayalimde tasarladığım) birisi düşünmekle kalmamış, üstelik de D&R'lardan korkmamış, kalkıp hayata geçirmiş. Bana da içimdeki hasedi bir kenara bırakıp bu güzel fikri buradan paylaşmak düştü.

Salı günleri saat 5'te İngilizce Kitap Okuma saati yapıyorlar. Şimdiye kadar iki kere gittik. İlki oldukça keyifliydi. Ancak ikincisinde tek katılmcı bizdik! Havanın güzel olması da insanları kapalı mekana gelmekten alıkoymuştu sanırım.

Umarım böyle yerler giderek artar. Bence D&R'lar da Amerika'daki Barnes & Noble misali bu hikaye okuma saati işine girmeli. Çocukların ayağı kitapçıya alışır.

Ben de işin Kemerburgaz ayağını üstlenip, buradaki kitapçılara "Bakın kardeşim, ben gelip haftada bir çocuklara kitap okumak istiyorum, var mısınız?" demeyi düşünüyorum. Bakalım...

"Babası yabancı mı?"

2009-04-29T15:53:00.009+03:00

Yer: Selamiçeşme Parkı çocuk oyun alanı, bir bahar günü
Elif: Deniz'ciğim, you have to go up the stairs first, and then down the slides. You're going to fall down!
Deniz: Annneeeeaah! Pick me up!
Parktaki yaşlı teyze: Kızım, neden yabancı dil konuşuyorsun oğlanla? Babası mı yabancı?
Elif: Hı hı...

Neden oğlumla İngilizce konuşuyorum? Çünkü Türkçe'yi nasıl olsa öğrenecek. Türkiye'de yaşadığımıza göre, ben onu tecrit edilmiş bir şekilde evin içine hapsedip sabah akşam İngilizce BabyTV'yi dayamadığım sürece illa ki konuşacak...

Kolay mı? Hayır. Çocuğa bazı şeyleri anadilinde bile anlatabilmek zor birşey bence...

Değer mi? Kesinlikle evet.

Nereden başlamalı? Tam buradan: Multilingual Children's Association

Neden blog tutayım?

2009-04-29T12:39:00.014+03:00

Neden tutmayayım ki? Asıl soru "bunca zaman aklım neredeydi?" olmalı... 2 senedir onunla bununla kavga etmekten yoruldum, yaşlandım. O taksici bana küfretti-plakasını al; bu adam kaldırıma park etmiş, bebek arabasıyla geçemiyorum-sileceğini kaldır; çocukların gittiği yerlerde sigara içiyorlar-nereye şikayet edebilirim, bunların sonu gelmiyor.

Amerika'dan döndüğümden beri iki hayatı kıyaslayıp duruyorum. Döndüğüme pişman olmayı bırak, burada mutlu olabilmek adına "Nereden kalkıp da elin memleketine gittim; daha iyisini gördüm? Ne güzel burada gül gibi yaşayıp duruyordum" diyorum. Ona laf yetiştir, bununla kavga et... Mutsuz, huysuz bir insan oluyorum. Halbuki gir blogger'a, ver veriştir. Duyan duyar, duymayan duymaz. En azından içimde kalmamış olur.

Buradan kalkıp gittiğimde 23 yaşında, üniversiteden yeni mezun olmuş, yeni evli, pek bir heyecanlı bir gençtim. Yaklaşık 10 sene sonra döndüğümde yurdunu, ailesini çok özlemiş, 2 aylık bebeğiyle sevdiği şehir İstanbul'da yepyeni bir hayata dört gözle bakan bir kadındım. 10 senede çok değiştim. Para kazanmayı, ev geçindirmeyi öğrendim. Sevdiklerini kaybetmenin acısını yaşadım. Anne oldum. "Gurbette yaşamak" neymiş, anladım. Tabii ki 10 senede Türkiye de çok değişti. Buraya dönerken bazı standartlarımın değişeceğini, özellikle bebekle günlük yaşamın Amerika'daki kadar kolay olmayacağını biliyordum. Ama açıkçası bazı konularda bu kadar hayal kırıklığına uğrayacağımı da tahmin etmiyordum.

Sanırım burada yapmaya çalışacağım şey -sıkıntılarımı ifade etmenin de ötesinde- benim gibi sudan çıkmış balık gibi hisseden annelere tecrübelerimi anlatmak, birşeyler paylaşmaya çalışmak olacak.

İstanbul'da sudan çıkmış balık gibi hisseden bir anne olmak için mutlaka yurtdışında 10 sene yaşamış olmak gerekmiyor bence:

Çocuğunu devletin kütüphanesinde hikaye okuma saatlerine götürmek istediğinde "Valla bir masalcı teyze var ama, pek istek olmuyor" cevabını alan;
Mohini gibi sadece çocuklar için yapılmış bir alışveriş merkezindeki restoranda bile sigara yakıldığını görünce "maalesef, müşterilerimizin yüzde 90'ı içiyor" cevabıyla karşılaşan;
"Beyefendi, kaldırıma park ediyorsunuz, sizin yüzünüzden bebek arabasıyla yola inmek zorunda kalıyorum" dediğinde "Peki ben Sarıyer Börekçisi'nin avukatı olarak nereye park edeyim kardeşim, sen de git işine!" diye azar işiten;
Bir anne-çocuk dergisine, "Çocuklarla yapılacak şeyler, gidilecek mekanlar" ekine "Lütfen, lütfen sigara içilmeyen restoranları öne çıkarın ki sayısı artsın" diye yazdığında "elektronik postanız elimize geçmiştir" diye otomatik bir cevap bile alamayan;
Huzurlu bir pazar akşamı, tam oğluna kitap okumaya başlamak üzereyken İstanbul'un en 'nezih' yerleşim yerlerinden biri olan Kemerburgaz'daki evinin arkasındaki apartmanının garajını düğün salonuna çeviren kalabalığı şikayet edecek merci bulamayan;
...

her anne benim yaşadığım dumuru yaşıyordur, dolayısıyla paylaştıklarımda kendisine ait birşeyler bulacaktır diye düşünüyorum.

Ben sıradışı yetenekleri olan bir insan değilim. Süper yemek yapmam, bir sürü kurabiye tarifi bilmem. Tığı küçükken kardeşimin gözüne sokmak için belki elime almışımdır. Yani bu blog'da 'günün pastası' ya da 'ayın tığ işi' olmayacak. Müzik kulağım iyidir ama piyano derslerimi voleybol sevdasına bıraktım. Kariyer hırsım hiç olmadı, başkalarına yardımım dokunsun diye hep vakıflarda çalıştım. Şu anda yaptığım tek ve en iyi şey anne olmak. Bilinçli, medeni, sevgi dolu, mutlu bir insan yetiştirmeye çalışmak. Bunu yaparken de yaşadıklarımı, yaşamak istediklerimi başka annelerle, sesimi duymak isteyenlerle paylaşmak istiyorum.

İşte bu yüzden blog tutuyorum.

İşte bu...

2009-04-28T22:16:00.002+03:00

Neredeyse 2 senedir "Ben birşey yapacağım, ama ne?" deyip duruyorum. Kendi işimi mi kuracağım? Bir yerde mi işe gireceğim? Part-time mı, full-time mı? Paralı iş mi, gönüllü
iş mi? Deniz benim işe dönmeme hazır mı? Asıl ben onsuz olmaya hazır mıyım?

Evden tercüme yapsam? Özel ders versem? Hem -Deniz okuldayken- zamanımı değerlendirmiş olurum; hem de -akmasa da damlar şeklinde bile olsa- para kazanırım. Nereden başlayayım? Kime nasıl yaklaşayım? Macro Center'daki panoya mı ilan asayım? Bizim sitenin yönetimine mi sorayım? Kemer Country'nin club binasına ilan versem? Etrafıma mail atsam? Sağa sola ilan yapıştırsam? O mu? Bu mu? Ne? Hangisi???

Of! Yazarken bile içim sıkıştı... Neredeyse iki senedir bunlar kafamda dönüp duruyor.

Dün, bir ara aynı okula gittiğim, sonra senelerce görüşmediğim, sonra Facebook sayesinde yeniden kazandığım ve gerek sohbetini çok sevdiğim gerekse zekasını takdir ettiğim bir arkadaşıma 'ayaküstü' bir sohbet sırasında işte tüm bu aklımdan geçenleri anlattığımda "Neden kendi blogunu başlatmıyorsun?" diye sordu. Neden başlatmıyordum hakikaten? Facebook'ta sürekli "Elif bugün şöyle şöyle yaptı" diye statümü güncelleyip duruyordum ama Facebook'un benim hayatıma yetişemediğini düşünüyordum sürekli...

Ve ben işte bugün laptop'umu kucağıma aldım ve aklımdan geçenleri yazmaya başladım. Bakalım nereye varacak...